Belli bir düşünsel ve toplumsal ortamın ürünü olan Raskolnikov tipinde, hümanizmden, insancıl Hıristiyan öğretiden ve ılımlı bir toplumcu düşünceden radikal biçimde ayrılan nihilist ve anarşist bireyin özellikleri açıkça görülüyor.
(Bu tipte Dostoyevski’nin “Ecinniler”de kıyasıya eleştireceği ve alay edeceği îvan Turgenyev’in kahramanı Bazarov’un “Babalar ve Çocuklar” 1861 / ve hatta daha da zorlayarak Puşkin’in Onegin’inin çizgilerini görmek de olasıdır).
Fyodor Dostoyevski yarattığı evrensel tipin ne ölçüde arkasındadır?
Büyük yazarın “Suç ve Ceza” sonrasındaki “Karamazov Kardeşler” ve özellikle de “Ecinniler”le çizdiği grafik bu soruyu yanıtlamayı kolaylaştırmaktadır.
Başta “İnsancıklar” ve “Netoçka Nezvanova” olmak üzere yoksul insanın dramını konu alan ilk yapıtlarından sonra Fyodor Dostoyevski’nin bu temalara ilgisi sonraki yapıtlarında azalacak haksızlığa karşı güç kullanarak direnme fikri karşısında ilk yapıtlarından başlayarak süregelen olumsuz tavrın yerini de denebilir ki bütünüyle dinsel bir idealizm alacaktır.
“Suç ve Ceza”yı izleyen “Budala”, “Ecinniler” ve “Karamazov Kardeşler”in kahramanları üzerinde bu yönde yapılacak bir çalışma ayrı bir inceleme konusudur.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.