“Belki de sevemedik değil… belki de fazla sevdik.”Alıntı
Hadi inceleyelim
Bazı kitaplar vardır; okursun, biter, kapağını kapatır ve hayatına devam edersin.
Bazıları da vardır ki… sayfalarını çevirdikçe sanki bir başkasının değil, kendi kalbinin satırlarını okursun.
Cuma Bozkurt ’un Belki de Sevemedik kitabı işte tam böyle bir kitap.
Daha ilk sayfada okuyucuyla kurduğu o samimi bağ, insanın içini ürperten bir yakınlık bırakıyor.
“Merhaba… Evet, sana sesleniyorum. Benimle aynı göğün altında soluk alıp veren, belki de şu an elindeki bu satırlarla kalbi arasında görünmez bir köprü kurmaya çalışan ruh.”
Bir kitap düşünün; daha girişinde size “sen” diye seslenen.
Okuyucu değil de sanki dert ortağı yapan sizi.
Sayfalar ilerledikçe insan şunu fark ediyor:
Bu kitap aslında kırık kalplerin, suskun sevdaların ve içe akıtılmış gözyaşlarının hikâyesi.
Çünkü yazar çok iyi biliyor ki;
“Aramızda, kırık bir kalbin ağırlığını her gün omuzlarında taşıyanlar var…
Bir de sessizliği seçenler var; acılarını kimseye göstermeyen, gözyaşlarını içine akıtan o güçlü ama yorgun ruhlar…”
Okurken zaman zaman kendinizi yakalıyorsunuz satırların arasında.
Bir cümle geliyor… tanıdık.
Bir duygu geçiyor kalbinizden… sanki siz yazmışsınız.
Belki de bu yüzden, kitap boyunca birçok cümlenin altını çizmek istiyorsunuz.
Hatta bazen sayfayı değil, neredeyse kitabın tamamını alıntılamak.
Yazar yalnızlığı da farklı bir yerden anlatıyor.
Herkesin korktuğu o yalnızlığı…
Ama onun satırlarında yalnızlık, biraz hüzünlü biraz da güzel.
“Yalnız olmanın da kendine has, buruk bir güzelliği yok mudur? Çünkü yalnız insan en çok kendini dinler, en çok kendini anlar ve belki de en çok kendini sever.”
Ve sevgi…
Kitabın en çok konuştuğu duygu belki de.
Karşılık bulsun ya da bulmasın, kalpte yaşamaya devam eden o inatçı sevgi.
“O sevdiğin kişi ne kadar uzakta olursa olsun… onu kalbinde taşımaya devam etmek. Çünkü gerçek sevgi, karşı tarafın varlığına değil; kalbinde ona açtığın o özel yere dayanır.”
Bazen de kalabalığın ortasında yalnız hissetmenin o tanıdık duygusunu hatırlatıyor kitap.
“Düşünsene… etrafın insanlarla çevrili. Kahkahalar havada uçuşuyor. Ama sen, o kalabalığın tam ortasında görünmez bir cam fanusun içindesin.”
İşte o anlarda insan şunu düşünüyor:
Belki de herkes biraz yalnız.
Belki de herkes biraz kırık.
Kitabın içinde hoşuma giden küçük ama sıcak detaylar da vardı.
Mesela çay…
“Ama çay… Ah çay öyle değildir işte. Çay biraz kalabalık ister, biraz sohbet, biraz dostluk…”
Sanki bir dost meclisinde konuşulmuş gibi sıcak bir cümle.
Yazarın en vurucu cümlelerinden biri ise belki de şu:
“Kalplerinizi çoluk çocuğun eline vermeyin; kırıp atarlar, sonra toplamak size kalır.”
Ne kadar sade…
Ama ne kadar gerçek.
Elbette kitap hakkında şunu da söylemeden geçemem:
372 sayfalık bir kitap ve bazı yerlerde aynı duyguların tekrar edildiğini hissettiğim anlar oldu.
Belki biraz daha kısa olabilirdi diye düşündüğüm sayfalar vardı.
Ama buna rağmen kitap kendini okutmayı başardı.
Çünkü satırlarında samimiyet var.
Yapay olmayan, süslü olmayan, doğrudan kalbe dokunan bir samimiyet.
Ve kitabın sonunda yazar okuyucuya şöyle sesleniyor:
“Kalbimden geçenler, umarım senin dünyanda, senin ruhunda bir yankı bulmuştur.”
Sanırım birçok okur için buluyor o yankıyı.
Eğer siz de okurken kendinizi satırların arasında arayan,
bir cümlede durup uzun uzun düşünen,
bazen bir kitabı değil de kendi kalbinizi okuyormuş gibi hissetmek isteyenlerdenseniz…
Belki de Sevemedik listenizde bulunabilir.
Keyifle okunsun.
Ve daima kitapla kalın.
Teşekkürler Cuma Bozkurt kaleminize sağlık
·
603 Gösterim
5 Yorum
Merhaba 
ᥫ᭡ ÇaLıKuŞu ᥫ᭡ ︎︎ okuduğum en güzel incelemelerden biriydi. Detaylar çok güzel yakalanmış. Eline sağlık, teşekkür ederim🌹🙏🏻
Kahveden de dem vursaymış tadından yenmez olurmuş 🙈
Bu kitap sayesinde yazarın 1K’da aktif olduğunu da öğrenmiş oldum, o da ayrı bir güzellik oldu 🙏
Ama asıl güzeli senin o içli içli yazdığın inceleme… İftar öncesi denk gelince ayrı bir keyif verdin bana. Okurken hem kitaptan bir şeyler aldım hem de senin duygun geçti bana. Kalemine, yüreğine sağlık canım Sema’m 🫠🦋
Fazla sevgi bazen karşı tarafın taşıyamadığı bir yük olur
Doğru kişiye fazla sevgi diye bir şey yoktur
Belki de sorun sevginin fazlalığı değil yanlış yerde harcanmasıydı
Sevgi fazlaysa değil karşılığı yoksa insanı yorar
İnceleme çok kaliteli,kitaptan damıtılan inci mercan gibiydi.
Kaleminize sağlık.
Selametle
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.