Masumiyet Müzesi Üzerine Bir Gözlem
Aslında en başta yazarı okumayı pek istemediğim, hatta mesafeli durduğum bir eserdi bu. Ancak önyargılarımı bir kenara bırakıp, kimseye yargısız infaz yapmamak ve bu kadar göz önünde olan bir konuda kendi düşüncelerimi sınamak istedim. Kitaptan çok da hoşlanmadım 
Masumiyet Müzesi ancak bu eser, "büyük sanatçıların ve yazarların o alışılagelmişin dışındaki, çarpık ve uçlardaki zihin yapısını" iliklerine kadar hissettiriyor.
Normalin Sınırında Bir Saplantı
Kemal’in Füsun’a olan bağlılığı, modern dünyanın "aşk" tanımını aşarak, normal insanların cesaret edemeyeceği, hatta "abuk subuk" bulabileceği bir koleksiyonculuk cinnetine dönüşüyor. Bu noktada Orhan Pamuk’un da bu uçuk kafalılığa sahip olduğunu görüyoruz; çünkü karakteri yaratan zihin, o saplantıyı bizzat kurgulayarak normal insanların sınırlarını zorlayan bir dünyayı önümüze koyuyor. Birçok büyük yazar, ressam veya müzisyenin hayatına baktığımızda gördüğümüz o "çarpık ve uçlarda yaşama" hali, bu romanda normal karakterlermiş gibi hayatımıza sunuluyor.
Sessiz Ortaklar: Aile ve Çevre
Romanın asıl sarsıcı yanı, Kemal’in bu saplantısının herkesin gözü önünde yaşanması ve çevresindeki herkesin buna bir şekilde "hizmet" etmesidir.
• Sibel ve Toplumsal Maske: Kemal’in nişanlısı Sibel, Batılılaşmış ve "ideal" eş adayıdır. Sibel’in Kemal’in Füsun’a olan kayışını bir noktaya kadar tolere etmesi, aslında o çevrenin çarpık ve "görmezden gelme" üzerine kurulu ahlak yapısını yansıtıyor.
• Nesibe Hanım ve Tarık Bey: Füsun’un ailesi, Kemal’in 8 yıl boyunca her akşam yemeğine gelmesine, evden gizlice eşya (tuzluk, toka, izmarit) yürütmesine sessiz kalır. Özellikle Nesibe Hanım, bu ilişkiyi en başından beri görmesine rağmen göz yumarak aslında kızının trajik sonuna giden yolu sessizce döşemiştir. Babanın tepkisiz bir şekilde hayattan göçüşü ise bu çaresizliğin sessiz bir tanıklığıdır.
• Feridun: Füsun’un eşi Feridun, Kemal’in niyetini bilmesine rağmen kendi sinema hayalleri ve Kemal’in sermayesi için bu çarpık denklemin içinde kalır. Kemal’i bir yandan maddi olarak kullanırken, bir yandan da Füsun’un bu duygusal kıskaçta yok oluşuna zemin hazırlar.
Sonuç: Kolektif Bir Yok Oluş
Bu kitapta sunulan karakterler, aslında kendi içlerinde en az Kemal kadar marjinal tercihlere sahiptir. Toplumun ve ailenin, bir insanın yavaş yavaş delirmesine ve bir kadının sessizce eriyip gitmesine seyirci kalması, kitabın en karanlık yüzüdür.
Kemal, çaldığı her eşyada aslında kaybettiği bir hayatın parçalarını toplarken; çevresindekiler bu süreci kendi çıkarları, korkuları ve sessizlikleriyle izlemişlerdir. Masumiyet Müzesi, hoşlanılması zor bir saplantının ve bu saplantıya göz yuman bir toplumun dökümüdür.
Masumiyet Müzesi ancak bu eser, "büyük sanatçıların ve yazarların o alışılagelmişin dışındaki, çarpık ve uçlardaki zihin yapısını" iliklerine kadar hissettiriyor.
Normalin Sınırında Bir Saplantı
Kemal’in Füsun’a olan bağlılığı, modern dünyanın "aşk" tanımını aşarak, normal insanların cesaret edemeyeceği, hatta "abuk subuk" bulabileceği bir koleksiyonculuk cinnetine dönüşüyor. Bu noktada Orhan Pamuk’un da bu uçuk kafalılığa sahip olduğunu görüyoruz; çünkü karakteri yaratan zihin, o saplantıyı bizzat kurgulayarak normal insanların sınırlarını zorlayan bir dünyayı önümüze koyuyor. Birçok büyük yazar, ressam veya müzisyenin hayatına baktığımızda gördüğümüz o "çarpık ve uçlarda yaşama" hali, bu romanda normal karakterlermiş gibi hayatımıza sunuluyor.
Sessiz Ortaklar: Aile ve Çevre
Romanın asıl sarsıcı yanı, Kemal’in bu saplantısının herkesin gözü önünde yaşanması ve çevresindeki herkesin buna bir şekilde "hizmet" etmesidir.
• Sibel ve Toplumsal Maske: Kemal’in nişanlısı Sibel, Batılılaşmış ve "ideal" eş adayıdır. Sibel’in Kemal’in Füsun’a olan kayışını bir noktaya kadar tolere etmesi, aslında o çevrenin çarpık ve "görmezden gelme" üzerine kurulu ahlak yapısını yansıtıyor.
• Nesibe Hanım ve Tarık Bey: Füsun’un ailesi, Kemal’in 8 yıl boyunca her akşam yemeğine gelmesine, evden gizlice eşya (tuzluk, toka, izmarit) yürütmesine sessiz kalır. Özellikle Nesibe Hanım, bu ilişkiyi en başından beri görmesine rağmen göz yumarak aslında kızının trajik sonuna giden yolu sessizce döşemiştir. Babanın tepkisiz bir şekilde hayattan göçüşü ise bu çaresizliğin sessiz bir tanıklığıdır.
• Feridun: Füsun’un eşi Feridun, Kemal’in niyetini bilmesine rağmen kendi sinema hayalleri ve Kemal’in sermayesi için bu çarpık denklemin içinde kalır. Kemal’i bir yandan maddi olarak kullanırken, bir yandan da Füsun’un bu duygusal kıskaçta yok oluşuna zemin hazırlar.
Sonuç: Kolektif Bir Yok Oluş
Bu kitapta sunulan karakterler, aslında kendi içlerinde en az Kemal kadar marjinal tercihlere sahiptir. Toplumun ve ailenin, bir insanın yavaş yavaş delirmesine ve bir kadının sessizce eriyip gitmesine seyirci kalması, kitabın en karanlık yüzüdür.
Kemal, çaldığı her eşyada aslında kaybettiği bir hayatın parçalarını toplarken; çevresindekiler bu süreci kendi çıkarları, korkuları ve sessizlikleriyle izlemişlerdir. Masumiyet Müzesi, hoşlanılması zor bir saplantının ve bu saplantıya göz yuman bir toplumun dökümüdür.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.