Hukuk diplomasını bir kenara bırakıp kalbinin sesini dinleyen bir adamın, Beyazıt’tan İstiklal’e uzanan hikayesine ortak oldum bugün. Eser, sadece bir meslek seçimi hikayesi değil; aslında insanın kendi "iç huzurunu" arama serüveni.
Can karakteri üzerinden yazarın, kitap dünyasını ve yayıncılık sektörünü ne kadar yakından tanıdığını hissediyorsunuz. Kitabevi işletme sürecindeki o ince detaylar, esere inanılmaz bir gerçeklik katmış. Can’ın babasıyla olan ilişkisi ise günümüz edebiyatında özlediğimiz türden; sevgi ve saygının o saf hali insanı gerçekten duygulandırıyor.
Can’ın zihnindeki karmaşık sorular ve iç hesaplaşmaları, Osman Amca karakteriyle tanışmasıyla bambaşka bir boyuta evriliyor. Osman Amca’nın tasavvufi derinliği ve Can ile yaptıkları o meşhur sohbetler, kitabın felsefi altyapısını çok güçlendirmiş. Bu kısımlar sadece Can’ı değil, okur olarak beni de kendi hayatıma dair derin düşüncelere sevk etti.
Anlatım o kadar sıcak, samimi ve akıcı ki; yazar sizi yormadan, nasihat verir gibi değil de bir dostla dertleşir gibi hikayenin içine çekiyor. Ayşe’nin anılarıyla vedalaşma süreci ve Can'ın kendini bulma evresi çok naif işlenmiş.
Kendi yolunu çizmek isteyenlerin, kalabalıklar içinde yalnız hissedenlerin ve "insan kendini neden kollamaz?" sorusuna cevap arayanların mutlaka okuması gereken bir eser. Ben okurken çok sevdim, bittiğinde ise damağımda çok huzurlu bir tat bıraktı.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.