Kitapta bir yazarın iki kadın arasındaki tereddüdünden bahsediyor kısaca. Kitap bu iki kadından biri olan Mualla'nın yazarın kitabını okuması daha doğrusu okuyamaması ile başlıyor. Kitabın 3'te 1'i böyle geçiyor ve ben romanın içindeki romanı daha çok sevdim burada. Sonra yazar ve Mualla karşılaşıyor, tam roman bir kalıba girdi derken Mualla çekiliyor romandan Vildan'la geçiyor romanın ikinci kısmı. Yani ben olay örgüsü olarak pek sevmedim ama zaten olay yok ki pek kitapta, yazarın daha önce okuduğum Dokuzuncu Hariciye Koğuşu kitabı gibi psikolojik bir durum hikayesi gibi roman. Hatta bu kitapta da hasta olduğu bir zamanı anlattığı bölüm var, hemen aklınıza Dokuzuncu Hariciye Koğuşu geliyor ve bir o kadar da başarılı, o rahatsızlığı hissediyorsunuz. Romandaki durum, duygu ise inançsız, hedefsiz, amaçsız bir hayat tarzının insanı sürekli tereddüdlere ve buhranlara sürüklüyor olması.
Peyami Safa'nın romandaki yazarla kendisinden de bahsettiği söylenir. Yazar tereddüdlerle kafasını bozmuş, emin olduğu bir şey yok ve bu kararsızlıklarıyla hem kendi hayatına hem de çevresindeki insanların hayatına zarar veren biri.
Kitabın başlangıcını çok beğendim ben ama sonra derin psikolojik tahliller, ağır muhabbetler biraz sıkmaya başladı, sonlara doğru ise kitap biraz toparlıyor kendini. Sonuç itibariyle bu tarz kitaplar zordur zaten, öyle sağda solda, otobüste, adliyede falan okumamak lazım, üzerine düşüp okumak lazım.
··
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.