Çünkü bazı insanlar kalbimizden bir şey alıp gider; ama o aldıklarıyla birlikte bizi de götürmezler. İşte o zaman insanın içinde yarım kalmış bir yangın başlar. Ne tamamen yanar, ne de tamamen söner. Bir kıvılcım gibi, karanlığın en sessiz yerinde bile kendi ışığını hatırlatır.
Oysa sen isteseydin, o alevi bir hatıra gibi değil bir kader gibi taşıyabilirdin. İçimden söküp aldığın o ateşi kendine mühür yapar, beni de ömrünün ebedî borcu kılabilirdin. Çünkü bazı kalpler sevilmek için değil, birinin sonsuz emaneti olmak için çarpar.
Ve inan…
Bir insanın en büyük arzusu bazen özgür olmak değil; birinin kalbinde asla ödenmeyecek bir borç gibi kalabilmektir.