Sanırım bu şimdiye kadar okuduğum en hüzünlü Saramago kitabı...
Burada felaket yok.
Kıyamet yok.
Tanrıyla tartışma yok.
Sadece yavaş yavaş anlamsızlaşan bir hayat var.
Cipriano Algor’un trajedisi şu:
Hiçbir hata yapmıyor. Kimseye kötülük etmiyor. İşini iyi yapıyor. Ailesini seviyor.
Ve yine de dünya onu gereksiz hale getiriyor.
Bu çok daha sert bir darbe çünkü ortada suçlu yok.
Bir diktatör yok.
Bir kötücül plan yok.
Sadece etrafındaki herşeyi yutan sistem var.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.