Stoacı Meydan Okuma #okudumbitti
Stoacılık raflarda “soğukkanlılık” etiketiyle duran, ama gündelik hayatta en çok “sinir olma eşiğimiz” üzerinden sınanan bir şey bence. Stoacı Meydan Okuma da tam bu yüzden beni yakaladı: Büyük büyük laflar edip havada kalan bir felsefe anlatısı değil; aksine, hayatın küçük sürtünmelerinden (gecikmeler, aksilikler, haksızlık hissi, beklenmedik pürüzler) o büyük kırılma anlarına kadar uzanan pratik bir “zihin antrenmanı” gibi ilerliyor.
Bu benim yazardan okuduğum ilk kitaptı. 
Burcu Ünlü ’nun önerisiyle okudum ve iyi ki de okumuşum. William B. Irvine’in kalemi bana çok “yakın” geldi: Sanki karşıma oturmuş, “Bak bunu teori diye anlatmayacağım, bunu yarın sabah senin başına gelince ne yapacaksın, onu konuşalım” diyor. Dil akıyor; ağır akademik bir tonda boğmuyor ama ciddiyetini de kaybetmiyor. En sevdiğim yanı da bu denge oldu.
Kitabın merkezindeki fikir şu: Terslikler asla bitmiyor, asıl mesele o tersliğin bende hangi düğmeye bastığı. Irvine antik Stoacıların bakışını (Marcus Aurelius, Seneca, Epiktetos çizgisini) modern psikolojinin bazı temel mekanikleriyle yan yana getirince, kafamda “tamam bu uygulanabilir” hissi doğdu. Çünkü bir yerden sonra şu aydınlanma geliyor: Ben çoğu zaman olaya değil, olayın zihnimdeki yorumuna tepki veriyorum. Ve yorum… değişebilir.
Ben kitabı okurken kendimi sürekli şu soruyu yakalarken buldum:
“Şu an beni yoran şey gerçekten yaşanan mı, yoksa ben ona hangi etiketi yapıştırdım?”
Bu, insanın içini ürperten ama aynı zamanda rahatlatan bir soru. Çünkü yanıt çoğu zaman “etiket” çıkıyor. Ve etiket değişince, duygu da küçülüyor. Sihir değil; pratik. Hatta bazen “fazla basit” gibi geliyor, ama uygulayınca etkisi şaşırtıyor.
Kitabın “iyimser” tarafını da sevdim ama bu Pollyanna tadında bir pembeleştirme değil. Daha çok şu: Hayatın tökezleten taşını alıp “bunu ben nasıl bir güçlenme malzemesine çeviririm?” diye bakmak. Bu bakış, özellikle gün içinde defalarca sinirimizle test edildiğimiz anlarda, insana ciddi bir alan açıyor. Bir şeyler kontrolüm dışında akarken, kontrol edebileceğim tek yere — kendi tutumuma — geri dönmeyi hatırlatıyor.
Bir de şunu fark ettim: Stoacılık “hiç üzülme” demiyor; “üzüntünün sürükleyip götürmesine izin verme” diyor. Bu nüansı kitap çok iyi taşıyor. Duyguyu inkâr etmiyor, ama direksiyona da teslim etmiyor. Benim için en kıymetli kazanım buydu: Duyguyu yaşayıp, davranışı seçebilmek.
Son sayfayı kapattığımda elimde bir “mükemmel hayat” vaadi yoktu. Daha gerçek bir şey vardı:
Daha sakin bir iç ses, daha az dağılma, daha hızlı toparlanma… ve en önemlisi, “Bu da geçti” demekten önce “Ben bunu nasıl taşıyorum?” diyebilme gücü.
Stoacılığa uzaktan bakanlara da, biraz okumuş ama pratiğe dökemeyenlere de rahatlıkla öneririm. Benim için hem sürükleyici bir okuma oldu hem de günlük hayatta tekrar tekrar açıp bakmalık bir rehber.
@eksikparcayayinlari
#StoacıMeydanOkuma #burcununseckileriileokuyoruz #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Burcu Ünlü ’nun önerisiyle okudum ve iyi ki de okumuşum. William B. Irvine’in kalemi bana çok “yakın” geldi: Sanki karşıma oturmuş, “Bak bunu teori diye anlatmayacağım, bunu yarın sabah senin başına gelince ne yapacaksın, onu konuşalım” diyor. Dil akıyor; ağır akademik bir tonda boğmuyor ama ciddiyetini de kaybetmiyor. En sevdiğim yanı da bu denge oldu.
Kitabın merkezindeki fikir şu: Terslikler asla bitmiyor, asıl mesele o tersliğin bende hangi düğmeye bastığı. Irvine antik Stoacıların bakışını (Marcus Aurelius, Seneca, Epiktetos çizgisini) modern psikolojinin bazı temel mekanikleriyle yan yana getirince, kafamda “tamam bu uygulanabilir” hissi doğdu. Çünkü bir yerden sonra şu aydınlanma geliyor: Ben çoğu zaman olaya değil, olayın zihnimdeki yorumuna tepki veriyorum. Ve yorum… değişebilir.
Ben kitabı okurken kendimi sürekli şu soruyu yakalarken buldum:
“Şu an beni yoran şey gerçekten yaşanan mı, yoksa ben ona hangi etiketi yapıştırdım?”
Bu, insanın içini ürperten ama aynı zamanda rahatlatan bir soru. Çünkü yanıt çoğu zaman “etiket” çıkıyor. Ve etiket değişince, duygu da küçülüyor. Sihir değil; pratik. Hatta bazen “fazla basit” gibi geliyor, ama uygulayınca etkisi şaşırtıyor.
Kitabın “iyimser” tarafını da sevdim ama bu Pollyanna tadında bir pembeleştirme değil. Daha çok şu: Hayatın tökezleten taşını alıp “bunu ben nasıl bir güçlenme malzemesine çeviririm?” diye bakmak. Bu bakış, özellikle gün içinde defalarca sinirimizle test edildiğimiz anlarda, insana ciddi bir alan açıyor. Bir şeyler kontrolüm dışında akarken, kontrol edebileceğim tek yere — kendi tutumuma — geri dönmeyi hatırlatıyor.
Bir de şunu fark ettim: Stoacılık “hiç üzülme” demiyor; “üzüntünün sürükleyip götürmesine izin verme” diyor. Bu nüansı kitap çok iyi taşıyor. Duyguyu inkâr etmiyor, ama direksiyona da teslim etmiyor. Benim için en kıymetli kazanım buydu: Duyguyu yaşayıp, davranışı seçebilmek.
Son sayfayı kapattığımda elimde bir “mükemmel hayat” vaadi yoktu. Daha gerçek bir şey vardı:
Daha sakin bir iç ses, daha az dağılma, daha hızlı toparlanma… ve en önemlisi, “Bu da geçti” demekten önce “Ben bunu nasıl taşıyorum?” diyebilme gücü.
Stoacılığa uzaktan bakanlara da, biraz okumuş ama pratiğe dökemeyenlere de rahatlıkla öneririm. Benim için hem sürükleyici bir okuma oldu hem de günlük hayatta tekrar tekrar açıp bakmalık bir rehber.
@eksikparcayayinlari
#StoacıMeydanOkuma #burcununseckileriileokuyoruz #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.