Bazen insanın ihtiyacı olan şey büyük değişimler değildir; sadece gecenin sessizliğinde yanında birinin varlığını hissetmektir.
Ruhların Sonbaharı, yaş aldıkça büyüyen yalnızlığı ve iki insanın o yalnızlığın içinden birbirine doğru attığı küçük ama cesur bir adımı anlatıyor. Küçük bir kasabada yaşayan Addie ve Louis’nin hikâyesi aslında çok tanıdık: insanın konuşmaya, anlaşılmaya ve birinin yanında sessizce var olmaya duyduğu ihtiyaç.
Kent Haruf bu hikâyeyi öyle sade ve sakin bir dille anlatıyor ki, kitabı okurken sanki yüksek sesli bir olay değil; yavaş yavaş büyüyen bir duyguya tanıklık ediyorsunuz.
Sade dili, yavaş akan ama insanın içine işleyen atmosferiyle Ruhların Sonbaharı, okurken acele edilmemesi gereken kitaplardan biri. Her sayfa biraz durup düşünmeye, biraz da kendi içimize bakmaya çağırıyor.
Bazı kitaplar bitince kapanır.
Bazılarıysa bittikten sonra içimizde yaşamaya devam eder.
Bu kitap benim için kesinlikle ikinci grupta.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.