bu kitaba herkes başlar ama okumaya devam etmek için birikim gerekiyor. kültürel anlamda değil, yaşanmışlık anlamında birikim.
kitabın ruhuna girmek için yaşınız şöyle otuza yaklaşacak, günlük yaşantımızda insanların yaptığı, kendinizin yaptığı rolleri fark edeceksiniz, ilişkiler/iniz, konuşmalar/ınız sığ gelecek, çok 'aykırı' biri değilseniz topluma uyum sağlamak için bu yapmacık tutuma ister istemez dahil oldugunuzu göreceksiniz, yalan söyleyebildiğinizi, içinizden geçeni değil de 'karşıdakine söylemenin daha uygun olacağı şeyleri' dile döktüğünüzü, insanlar ve olaylar karşısında dürüst olmadığınızı ve hele evliyseniz otomatikleşmiş, alışılmış davranışlar sergilediğinizi, 'kendiniz' olmadığınızı ve bunun için harekete bile geçmek istemeyişinizi (ki burada kitapta da geçen oblomov karakterini hatırlarsınız), 'gerçekler' karşısındaki o bezginliği, 'rol yapışları' (hayat bir sahneydi ne de olsa)...
cümleyi tamamlamıyorum.
kitabın özeti şu: "kimsenin yaşantısını beğenmedim, kendime uygun bir yaşantı da bulamadım." (s. 666
turgut özben'in kızdığı, benimsediği, dalga geçtiği, eleştirdiği, katlandığı şeyleri anlamaya başladıysanız tebrikler sizler de birer disconnectus erectus oldunuz demektir.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.