Ah Nastenka! Yapayalnız kalmak ne kadar hüzün verici bir şey, hatta özlemini çekeceğin herhangi bir şeyinin bile olmaması… hiçbir şey… tam anlamıyla hiç, çünkü kaybettiklerimin tümü hiçbir değer taşımayan hayallerden ibaret!
bu yıllar boyunca ne yaptın? Yaşamının en iyi yıllarını nasıl harcadın? Yaşadın mı, yoksa yaşadığını mı zannettin?’ İçimden gelen ses, ‘etrafına bir bak,’ der, ‘her şey nasıl giderek soğuyor. Yıllar geçecek, kasvetli bir yalnızlık kapını çalacak...
Şu anda sizin yanınızda oturup sizinle konuştuğumda yarınları düşünmek beni korkutuyor. Çünkü gelecek; yine yalnızlık, yine küflenmiş, gereksiz bir hayat demek.