Serinin son kitabı olan “Ölümün Sonu”nu ilk iki kitaba göre daha başarılı buldum. Zaten bu üçleme kötü başlayıp iyiye doğru giden bir seri. İlk iki kitapta normal okuyucunun anlayamayacağı ya da anlamakta zorlanacağı kısımlar fazla bulunurken ikinci kitapta daha az, son kitapta ise daha da az bulunmakta.
Bilim kurgu okuyacağız, dünyalılar ile Üç Cisimliler arasındaki savaşı göreceğiz derken kitap İstanbul’un fethi zamanındaki bir bölüm ile başlıyor. Bu bölümü neden koymuş yazar kitaba anlamadım. Bu bölümde bir büyücü ölüyor. Önceki kitapta uzaya büyü gönderen bir kişi vardı. Büyü diye bir şeyin olmadığını vurgulamak için mi bu bölümü kitaba koymuş yazar anlamadım.
Roman boyunca bizim gezegenimizdeki insanlar ile Üç Cisimliler arasındaki mücadelenin gelişimini okuyoruz. Bu iki gezegen bazen savaşıyor bazense barışıyor ve birbirlerinin teknolojilerinin gelişimlerine yardım ediyor. Ama öyle bir an geliyor ki Üç Cisim gezegeni uzaydaki başka canlılar tarafından yok ediliyor. Bu noktadan sonra dünyalılar bu sefer de uzaydaki diğer canlılardan korunmanın yollarını arıyorlar.
“Ölümün Sonu” 300 - 400 yıllık bir süreyi anlattığı için her geçen sayfada çok ileri düzey teknolojiler, acayip silahlar, insanların şehir ve ülke değiştirir gibi başka gezegenlere ya da yapay uzay şehirlerine taşındıklarına rastlıyoruz.
Romanın bazı bölümlerinde kaosu, düzensizliği, çaresizliği, insanlığın yok olmanın eşiğindeyken bile birbirlerini alt etme çabasını, yine parası olanın işini gördürdüğünü okuyoruz. Romanda bunların dışında dört boyutlu evrenler, iki boyutlu evrenler, bu evrenlerde yer alan canlıların diğer evrenleri yok etmeye çalışmalarını ve en sonunda da Dünya ve Güneş Sistemi’ni yok ettiklerini görüyoruz.
Kitabın en güzel kısımları Yun Tianming’in masallarının olduğu bölümlerdi. Buradan ayrı bir fantastik roman serisi bile çıkabilir.
Başta da dediğim gibi bu serideki romanlar güzellik olarak bence 3>2>1 şeklinde sıralanır.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.