Tarık Tufan bir röportajında diyor ki; " İçinize bir kez gitmek duygusu yerleştiğinde kalmayı tercih ettiğinizde de aslında kalmış sayılmazsınız." Bu çok tuhaf bir duygu olsa gerek, bu duygu içinize düştüğü zaman yola koyulmuş sayılırsınız. İshak da böyle kalamadı gitmeye karar verdiğinde belirsiz bir yola çıkacağını biliyordu. Sonuçları ne olursa olsun bu yola çıkacaktı. Çünkü artık gitmenin zamanı gelmişti onun için.
Birbirine benzemeyen iki karakterin hiç beklenmedik karşılaşmasından doğan harika bir kitap. Kitabın ilk cümlesi; "İnsanın en ölümcül yarası, içinde anbean büyüyen gitme hevesidir..." İshak bu yarayla var olma mücadelesi içindeydi. Geçmişten bugüne kadar gelen acılarla yüzleşmekten yorulup gitmeye karar verir ama evli ve iki çocuk babasıdır. İşte bu kısım İshak'ın gitme halini okuyucular sorgulamıştır. Olayları okudukça İshak'ın ruh halini anladım, başta ne kadar önyargılı davrandıysam da İshak'ın gerçekleri bambaşkaydı. Beni İshak'a yaklaştıran bir olay karşısında gösterdiği küçük bir tepki, hiç beklemediğim bir anda kurduğu bir cümle, benim bu karakterle özdeşim kurmama sebep oldu. Tabii ne kadar kendimle özleştirsem de ishaka çok kızdığım noktalarda oldu ve hala anlam veremediğim kısımlar var.
Bu kitap bir kaçış hikayesi olduğu kadar bence bir geri dönüşünde hikayesi. Hem ana karakterlerin hem de yan karakterlerin gerçekler ile yüzleşemediğini görüyoruz. Ve en sonunda bu yüzleşmenin verdiği ağırlığın etkisiyle İshak'ın kendi benliğine döndüğünü görüyoruz. Jülide ise kendi sınırları içinde İshak'ın yardımıyla artık o da bazı gerçeklerle yüzleşmeye başlar. Bu yüzleşmeler karakterlerin ruh hallerini ve iç dünyalarını görmemize yardımcı oldular. Hikaye ilerledikçe karakterlerin geçmişleri pişmanlıkları ve içsel çatışmaları ortaya çıkıyor.
İnsanın geçmişinden kaçamayacağını ve gerçek yüzleşmenin insanı değiştirebileceğini anlatan etkileyici bir roman olmuş.
Keyifli okumalar...
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.