Paris’in Işıltısına Kapalı Kapılar Ardında: Arada Kalmış Bir Hayat
Paris’te yaşayıp Paris’i hiç görmemek nasıl bir histir? Bu kitap bana tam olarak bunu hissettirdi. Şehrin o meşhur operaları, sanat galerileri ya da ışıltılı caddeleri bu insanların dünyasına hiç uğramıyor. Karakterlerimiz toplumun en alt basamağında değil belki ama o hayal ettikleri refaha da bir türlü uzanamıyorlar. İşte o "arada kalmışlık" hali, insanı yavaş yavaş nasıl bir bataklığa çekiyor, onu izliyoruz.
Rutubetli Bir Dükkan, Daralan Bir Ruh
• Mekanların Gücü: Hikaye güneş görmeyen, rutubetli ve karanlık bir tuhafiye dükkanında geçiyor. Burası aslında o sınıfsal sıkışmışlığın bir sembolü gibi. Perşembe geceleri düzenlenen o monoton oyun geceleri ise, hayatlarını biraz olsun "farklılaştırma" çabasından başka bir şey değil. Ama o masadan kalktıklarında yine aynı çıkmaz sokaktalar.
• Sınıfsal Bir Çürüme: Bu insanlar sadece "kötü" oldukları için bu yola girmiyorlar. Daracık bir alana hapsedilmiş, sürekli mahrumiyet yaşayan birinin içinden bencillik nasıl fışkırır, onu görüyoruz. Kurtuluş yolunu bir başkasının yokluğunda aramak, aslında o daralmış hayatın acı bir sonucu.
• Vicdanın Mekanikleşmesi: Bir cana kıyıp daha rahat bir hayata kavuşacaklarını sanırken, aslında o rutubetli dükkanın içine bir de vicdan azabını davet ediyorlar. Kaçacak hiçbir yerleri yok; Paris’in o kalabalığında bile aslında kendi yarattıkları o karanlık hapishanenin içindeler.
İnsan ruhunun, bulunduğu çevrenin ve ekonomik çıkmazların nasıl bir kurbanı olabileceğini görmek sarsıcıydı. Kendi gerçekliğinden bencilce ve şiddetle kaçmaya çalışan insan, aslında çok daha derin bir kuyunun içine düşüyor.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.