"TOZ DUMAN"
"Ben bir kızgın demirdim; onlar beni döverek bir hançere dönüştürdü."
İnsan dediğin, hangi ateşte dövülürse o kıvamı alır. Kimimiz bir çiçek gibi serpilirken bahçelerde, kimimiz yetimhane duvarlarının arasında büyürüz. O duvarlar ne kadar yüksek olursa olsun, içeride büyüyen çocukların hayalleri daha da yükseklere uçar. Ta ki gerçek hayat o hayalleri avuçlarının içinde ezene kadar.
Bir fenomenin kaç yüzü olabilir? Bu sorunun cevabını arıyoruz Asya'da. Ve görüyoruz ki, Asya'nınki en az üç: Masum bir idol, iz bırakmayan bir hırsız ve tereddütsüz bir katil. Peki ya siz? Sizin kaç yüzünüz var? Aynaya her baktığınızda gördüğünüz yüz, gerçekten sizin mi?
Yetimhanede büyüyen beş arkadaş... Onları birleştiren ortak acılar, paylaşılan ekmek, sessizce akıtılan gözyaşları ve en önemlisi hayatta kalma içgüdüsüydü. Ta ki bir soygun gelip yollarını ayırana kadar. Hayat, bazen bir gecede alır götürür her şeyi. Geriye kalan sadece sorular ve yarım kalmış hesaplardır.
Yıllar sonra İsrafil hapisten çıkınca eski çete yeniden toplanıyor. Ama bu kez aralarında bir yabancı var: Barkın. İsrafil'in gölgesinde büyüyen Asya ile Barkın arasındaki çekim, tehlikeli bir yangına dönüşürken Asya'nın bilmediği bir şey var: Barkın bir polis. Ve çeteyi bitirmek için sızmış aralarına.
Hedef büyük: İstanbul Adliyesi'nin altına gömülü tarihî eserler. Adliyenin altı... Ne kadar sembolik değil mi? Adaletin tam kalbinde, onun altında bir suç. Belki de en büyük suçlar hep adalın gözünün önünde işlenir. Her adımda ihanet, her köşede ölüm ve her yüzde başka bir sır vardır.
Bu hikâyede kimse göründüğü gibi değil. Masumiyet bir maskedir, aşk bir tuzak, sadakat ise en büyük yalan. İşte bir yüz, evde bir başka, sevdiklerimize karşı bambaşka...
Barkın için Asya, bu hayattaki en güzel manzara. Peki ya Asya için Barkın? Bir polis mi, bir sevgili mi, yoksa bir düşman mı?
Maskelerin düştüğü, dostlukların sınandığı, aşkın bile karanlığa boyandığı bir hikâyenin tam ortasındayız. Herkesin bir sırrı var. Herkesin bir hesabı.
Bu hikâye sadece bir soygun hikâyesi değil. Bu hikâye, hayatta kalmaya çalışanların, sevmeye çalışanların, affetmeye çalışanların ama her seferinde karanlığa biraz daha gömülenlerin hikâyesi.
Bir fenomenin kaç yüzü olabilir? Cevap basit: Ne kadar acı varsa o kadar yüz, ne kadar ihanet varsa o kadar maske.
Kitapla Kalın.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.