Bazı kitaplar vardır; sayfaları çevirdiğinizi fark etmezsiniz. Su gibi akıp gider. Kitap buluşmalarımız sayesinde tanıştığım Sinem Sal'ın Mihrap'ı, benim için tam da öyle bir roman oldu. 12 Eylül'ün gölgesinde, babasını kaybeden küçük bir kız çocuğunun dünyasına giriyoruz bu romanda, onun kalbinden geçerek anlatılan bir hikâye... Mihrap'ın yasla, kayıpla ve hayatla kurduğu o kendine özgü ilişkiyi okurken insan bir yandan içi sıkışarak ilerliyor, bir yandan da onun çocuk kalbine hayran kalıyor. Okurken yer yer dönemin ağırlığını, kaybın sessizliğini ve bir çocuğun yasını hissettim. Ama aynı zamanda çocukluğun o tuhaf direncini, hayata tutunma biçimini de. Bazı sayfalarda gözyaşlarıma hâkim olamadım, bazı yerlerde ise o çocuk aklının kurduğu dünyaya gülümsedim. Böyle kitapları seviyorum ben; insanı sarsmadan, zorlamadan ama içinden bir yere dokunarak ilerleyenleri. Mihrap benim için öyle bir kitap oldu. Ben çok severek okudum. Listeme iyi ki girmiş dediğim kitaplardan biri oldu.
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.