"NEDEN O ZAMAN DAVET ETMEDİNİZ? "
Martin’in bu sarsıcı sorusu, sadece bir kırgınlığın değil; burjuva ahlakının ikiyüzlülüğüne atılmış en sert tokatın yankısıdır. Açlıkla boğuşurken, zihnindeki binlerce kelimeyi kağıda dökerken kapısından dahi geçemediği o salonlar; başarısı tescillendiğinde ona ardına kadar açılır. Ancak Martin artık o kapıdan girecek olan kişi değildir. Jack London bu noktada bize şunu fısıldar: Toplum, insanı olduğu gibi değil, temsil ettiği değer ve statü kadar sever.
Martin’in trajedisi, Ruth’a duyduğu aşkı bir "yükseliş" aracı olarak görmesiyle başlar. Ancak bu aşk, sınıflar arası duvarlara çarptığında parçalanır. Ruth için Martin, yontulması gereken kaba bir elmastı; oysa Martin, kendi özgünlüğünü koruyarak o zirveye tıkandığında, aslında ait olmadığı bir dünyanın soğukluğuyla baş başa kaldı. Kapitalizmin acımasız dişlileri arasında aşk, itibar ve saygınlık; birer duygu olmaktan çıkıp satın alınabilir birer metaya dönüşmüştür. Başarıya ulaşmak, Martin için bir varoluş amacıydı. Ancak hedefe ulaşıp o görkemli "zirveye" çıktığında, orada beklediği anlamı bulamaz. İnsan, uğrunda savaştığı her şeyi elde ettiğinde, savaşacak bir cephesi kalmadığında büyük bir boşluğa düşer. Bu, Nietzschevari bir yıkımdır; Martin, tüm değerlerini uğruna feda ettiği sistemin ne kadar kof olduğunu gördüğünde, yaşamın kendisi bir yük haline gelir. Aslında her birimiz, ideallerimizle Martin; konfor alanımıza olan bağlılığımızla Ruth’uz. Gerçekliğin karanlık ve soğuk yüzüyle bu kitapta yüzleşiriz. Martin’in azmi, insan ruhunun neler başarabileceğine dair devasa bir anıt olsa da; trajik sonu, bu başarının insani değerlerden kopuk olduğunda nasıl bir intihara dönüştüğünü gösterir.
Uzun bir süre etkisinde kalacağım bir kitaptı....
İyi okumalar.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.