Zihnin Sınırlarında Bir Gezinti… ꩜Alıntı
Merhabalar! ⭒
Friedrich Nietzsche 
İyinin ve Kötünün Ötesinde
Nietzsche - İyinin ve Kötünün Ötesinde kitabından bahsedeceğim.
Sanki biri gelip yıllardır doğru bildiğimiz düşünceleri tek tek masanın üzerine koyuyor ve “Bunların gerçekten sana ait olduğundan emin misin?” diye soruyor.
İlk bakışta bir felsefe kitabından çok zihni dürten bir yolculuk gibi. Okurken kendimi sürekli şu düşüncenin içinde buldum: Nietzsche aslında bize yeni cevaplar vermekten çok, alıştığımız cevapların altındaki zemini çekip alıyor. Ve insan o boşlukta biraz ürkse de aynı zamanda tuhaf bir özgürlük hissediyor.
Nietzsche bu kitapta ahlakın, doğruların ve hatta düşünme biçimlerimizin bile sandığımız kadar “doğal” olmadığını söylüyor. Ona göre çoğu değer, toplumun ve tarihin bize bıraktığı alışkanlıklar. Bu yüzden kitap boyunca sürekli bir sorgulama çağrısı var: Gerçekten doğru olan nedir, yoksa biz doğru olduğuna inandırılmış şeylerin içinde mi yaşıyoruz?
Nietzsche’nin aforizmalarla ilerleyen dili bazen keskin, bazen ironik ama her zaman kışkırtıcı ve düşündürücü. Okurken kendimi bir filozofun dersinde değil de, düşüncelerimizi kışkırtmayı seven zeki bir dostla sohbet ediyormuş gibi hissettim. :)
En çok hoşuma giden tarafı ise şu: Nietzsche insanı rahatsız etmekten korkmuyor. Çünkü ona göre düşünmek zaten biraz rahatsız edici bir süreç. Hatta kitabın ruhunu çok iyi anlatan bir düşüncesi var:
“İnançlar, çoğu zaman hakikatten daha tehlikeli düşmanlardır.”
Bu kitap bana şunu hatırlattı: Belki de en zor şey yeni düşünceler üretmek değil; yıllardır doğru sandığımız düşünceleri cesurca sorgulayabilmek. Nietzsche tam da bu noktada okurun zihnine küçük ama güçlü çatlaklar açıyor. :)
Okunup kapatılan bir kitap değil; insanın zihninde dolaşmaya devam eden bir fikirler labirenti gibi. Sayfalar kapanıyor ama sorular zihinde yaşamaya devam ediyor. ︎
Tavsiye ederim, sevgiler. ︎
Friedrich Nietzsche İyinin ve Kötünün Ötesinde
Nietzsche - İyinin ve Kötünün Ötesinde kitabından bahsedeceğim.
Sanki biri gelip yıllardır doğru bildiğimiz düşünceleri tek tek masanın üzerine koyuyor ve “Bunların gerçekten sana ait olduğundan emin misin?” diye soruyor.
İlk bakışta bir felsefe kitabından çok zihni dürten bir yolculuk gibi. Okurken kendimi sürekli şu düşüncenin içinde buldum: Nietzsche aslında bize yeni cevaplar vermekten çok, alıştığımız cevapların altındaki zemini çekip alıyor. Ve insan o boşlukta biraz ürkse de aynı zamanda tuhaf bir özgürlük hissediyor.
Nietzsche bu kitapta ahlakın, doğruların ve hatta düşünme biçimlerimizin bile sandığımız kadar “doğal” olmadığını söylüyor. Ona göre çoğu değer, toplumun ve tarihin bize bıraktığı alışkanlıklar. Bu yüzden kitap boyunca sürekli bir sorgulama çağrısı var: Gerçekten doğru olan nedir, yoksa biz doğru olduğuna inandırılmış şeylerin içinde mi yaşıyoruz?
Nietzsche’nin aforizmalarla ilerleyen dili bazen keskin, bazen ironik ama her zaman kışkırtıcı ve düşündürücü. Okurken kendimi bir filozofun dersinde değil de, düşüncelerimizi kışkırtmayı seven zeki bir dostla sohbet ediyormuş gibi hissettim. :)
En çok hoşuma giden tarafı ise şu: Nietzsche insanı rahatsız etmekten korkmuyor. Çünkü ona göre düşünmek zaten biraz rahatsız edici bir süreç. Hatta kitabın ruhunu çok iyi anlatan bir düşüncesi var:
“İnançlar, çoğu zaman hakikatten daha tehlikeli düşmanlardır.”
Bu kitap bana şunu hatırlattı: Belki de en zor şey yeni düşünceler üretmek değil; yıllardır doğru sandığımız düşünceleri cesurca sorgulayabilmek. Nietzsche tam da bu noktada okurun zihnine küçük ama güçlü çatlaklar açıyor. :)
Okunup kapatılan bir kitap değil; insanın zihninde dolaşmaya devam eden bir fikirler labirenti gibi. Sayfalar kapanıyor ama sorular zihinde yaşamaya devam ediyor. ︎
Tavsiye ederim, sevgiler. ︎·
1 +1'leme
·93 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.