Küçük puntosuyla aslında 932 değil 1600 1700 sayfayı bulan bu eser, içeriğindeki konuların ağırlığı ve hacmiyle beni yer yer zorlasa da:) 1,5 ayın sonunda bitirebildim:)
Gelelim kitabın ismine bence kitabın ismi hafızasız bir topluma, “hafıza” kazandırmak. Unuttuklarımızı, görmek istemediklerimizi, dile getiremediklerimizi bize hatırlatmak. Romandaki "tekke kadınları" üzerinden; hafızamızdan sildiğimiz ya da silmek istediğimiz etnik ve dini azınlıkların yaşadığı mağduriyetleri, 6-7 Eylül olaylarını, Cumhuriyet’in modernleşme politikalarının sınırlarını ve ‘ötekine’ tahammül edememe gibi hallerimizi sayfa sayfa işlemiş....
Kitabın içinde yer yer insanı hayrete düşüren bir sürü hikaye var....Örneğin Pierre Loti’nin meşhur aşk hikayeleri, 1934 yılında gökyüzünde yaşanan Kartal ve Leylekler savaşı, Karadeniz’in soğuk sularına gömülen Struma gemisinin dramı ve Osmanlı döneminde 'fitne' çıkardıkları gerekçesiyle idam edilen maymunlar... Hele bir de II. Abdülhamid dönemi yasakları var ki evlere şenlik:) Padişahın evhamı öyle bir boyuttaymış ki, içinde 'tahtın kurusun' bedduasını çağrıştırdığı gerekçesiyle 'tahtakurusu' kelimesini bile yasaklatmış......
Fakat tüm bu anlatıların içinde beni en çok mest eden hikaye bambaşka :) Kalbimi bırakıyorum bu hikayeye:) 1930’lu yılların o meşhur çalkantılı döneminde, II. Abdülhamid devrinde Şeyhülislamlık yapmış olan bir şeyh ve bir grup din adamı toplanır. Yeni Cumhuriyet idaresine ve Mustafa Kemal Atatürk’e karşı, "Ya Kahhar" zikriyle ağır bir beddua olan 'Kahriyye' okumaya karar verirler. Ancak duayı tertip eden Şeyh Efendi, o gece rüyasında Hz. Muhammed’i görür. Peygamberimiz bir dünya haritasının başında memleketleri taksim etmektedir. Sıra Türkiye’ye geldiğinde Hz. Muhammed: 'Burasını Mustafa Kemal’e bırakın, ona emanet edin' buyurur.
Sabah olduğunda Şeyh Efendi gördüğü rüyayı arkadaşlarına anlatır ve şu ibretlik sözü söyler: "Peygamberin bizzat emanet ettiği birine biz kahır okuyamayız." Böylece topluca bedduadan vazgeçerler...
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.