İSİMSİZLER
Özel eğitim öğretmeni olarak kalbime dokunan bir eserle tanıştım: İsimsizler.
Okurken bir kez daha gördüm ki; özel gereksinimli bir çocuk hayata çoğu zaman 1-0 geriden başlıyor. Ama asıl mesele bu değil…
Asıl mesele; görünmeyen önyargılar, sessizce yapılan ayrımcılıklar ve “istemiyoruz” cümlesinin farklı kılıklara bürünmüş hali.
Tam da bu yüzden “Empatiyle Güçlenen Okul-Sınıf” projesi benim için sadece bir çalışma değil, bir duruş.
Bir çocuk sınıfa ait hissetmiyorsa, sorun çocukta değil… sistemdedir.
Attığım her adımda;
Empatiyi büyütmeye
Farklılıkları görünür kılmaya
Önyargıları azaltmaya çalışıyorum.
Etkinlikler, söyleşiler, drama çalışmaları, aile iş birlikleri…
Hepsi tek bir amaç için:
Hiçbir çocuğun “isimsiz” kalmaması.
Ve benim hikâyem… Kayıp Kelebek
Aslında tam da bu yolculuğun içinden doğdu.
Kaybolmuş gibi hisseden, görülmeyen, anlaşılmayan herkes için…
Çünkü bazen bir çocuk,
sadece anlaşılmayı bekler.
Bazen bir öğretmen,
sadece bir kalbe dokunmak ister.
Dileğim şu:
Pınar öğretmenler çoğalsın…
“İsimsizler” görünür olsun…
Ve hiçbir çocuk ait olduğu yerden eksik kalmasın.
Şefika Aykızİsimsizler nebat Nebat Bukrek