Gelecek Bizden Olanı Geri Vermedi. Vermeyecek!
O kadar naif, o kadar zarif ki… sevgiye olan inancımı çoktan rafa kaldırmış biri olarak okudum 
Canım Aliye, Ruhum Filiz ’i. Ve kitabın ortasında bir yerde kendime şu soruyu sordum: Gerçekten bu dünyadan 
Sabahattin Ali gibi biri geçti mi?
Seninle konuşmak istedim. Sana geleceğin içinden tam 2026 yılından yazıyorum ve söyleyeceklerim ağır: Senin satırlarında yaşayan o ince, o incitmekten korkan sevgi bizim zamanımızda çoktan tükendi insanlar artık birbirine kalbini değil, artık yorgunluklarını bırakıyor. Bazen birbirimize tahammül bile edemiyoruz sanki... Ben de bu yüzden sana, yok olmuş bir duygunun yasını tutar gibi yazıyorum.
Çünkü bu kadar içten olmak, bu kadar kırılgan ama aynı zamanda bu kadar derin sevebilmek... Bugünün dünyasına ait değil gibi. hatta evet bu dünyaya ait değil olamaz da olmamalı yanlış hissettiriyor. Çünkü mektuplarında koca bir sevgi var. Öyle ki insan okurken kendini biraz eksik ve yalnız hissediyor. Sanki biz artık böyle sevmeyi unutmuşuz gibi... Unutmuşuz!
Yine de teşekkür ederim. Sabahattin Ali senin sayende bir insanın kalbine tanıklık ettim. Öyle bir kalp ki bir kalbe iki koca dünya sevgisi nasıl sığdırılır? Eşine duyduğun o ince sevgi, kızına olan o yumuşacık bağlılık… Hepsi o kadar gerçek ki, insanın içini hem ısıtıyor hem de hafifçe acıtıyor.
Ve biz, belki de en çok bunu kaybetmişiz.
Kitap bittiğinde geriye bir boşluk kalmadı, aksine bir iz kaldı. İnce, sessiz ama silinmeyen bir iz. Ve ben kitabı kapattığımda hala aynı sorunun içindeydim: Böyle sevebilen bir insan gerçekten yaşadı mı… yoksa biz mi artık böyle hissetmeyi unuttuk?
Canım Aliye, Ruhum Filiz ’i. Ve kitabın ortasında bir yerde kendime şu soruyu sordum: Gerçekten bu dünyadan Sabahattin Ali gibi biri geçti mi?
Seninle konuşmak istedim. Sana geleceğin içinden tam 2026 yılından yazıyorum ve söyleyeceklerim ağır: Senin satırlarında yaşayan o ince, o incitmekten korkan sevgi bizim zamanımızda çoktan tükendi insanlar artık birbirine kalbini değil, artık yorgunluklarını bırakıyor. Bazen birbirimize tahammül bile edemiyoruz sanki... Ben de bu yüzden sana, yok olmuş bir duygunun yasını tutar gibi yazıyorum.
Çünkü bu kadar içten olmak, bu kadar kırılgan ama aynı zamanda bu kadar derin sevebilmek... Bugünün dünyasına ait değil gibi. hatta evet bu dünyaya ait değil olamaz da olmamalı yanlış hissettiriyor. Çünkü mektuplarında koca bir sevgi var. Öyle ki insan okurken kendini biraz eksik ve yalnız hissediyor. Sanki biz artık böyle sevmeyi unutmuşuz gibi... Unutmuşuz!
Yine de teşekkür ederim. Sabahattin Ali senin sayende bir insanın kalbine tanıklık ettim. Öyle bir kalp ki bir kalbe iki koca dünya sevgisi nasıl sığdırılır? Eşine duyduğun o ince sevgi, kızına olan o yumuşacık bağlılık… Hepsi o kadar gerçek ki, insanın içini hem ısıtıyor hem de hafifçe acıtıyor.
Ve biz, belki de en çok bunu kaybetmişiz.
Kitap bittiğinde geriye bir boşluk kalmadı, aksine bir iz kaldı. İnce, sessiz ama silinmeyen bir iz. Ve ben kitabı kapattığımda hala aynı sorunun içindeydim: Böyle sevebilen bir insan gerçekten yaşadı mı… yoksa biz mi artık böyle hissetmeyi unuttuk?·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.