Ahraz, doğa ile iç içe büyüyen, insanlardan çok deniz, hayvan ve doğa ile bağkuran, konuşamayan ve duyamayan bir çocuk olan İsrafil'in hikayesidir. Bir annesi vardır kasaba tarafından dışlanmış bir kadındır İsrafil'de işte bu yüzden hep ötekileştirilmiştir.
Yazar bu kitapta mitoloji, doğa ve sözlü kültür unsurlarını birleştirerek günah keçisi seçme meselesini, farklı olan insanlar nasıl dışlanır konusunu en yalın haliyle yazmış. Gerçekten vahşi olan kim sorusunu kitabın birçok sayfasında hissediyorsunuz.
İsrafil'in iletişim kuramayışını insandışılaştırarak korkunun dil üzerinden toplumsal ötekileştirmesini hissettiren sembollerle dolu bir eser. Psikolojik, derin kitap severler aradığı bir kitap diyebilirim.
Eserde doğa uyumlu sunulurken, insan toplumu dışlayıcı, şiddet üretici olarak sergilenmiş. İsrafil'in doğa ile kurduğu güçlü bağ doğa ile insan arasındaki karşıtlığı gösterir.
Eserde dikkat çeken bir diğer unsur yazarın kullandığı şiirsel ve betimleyici dil. Olayların hızlı ilerlemesinden ziyade duyguların ön planda tutulması duyguları derinlemesine hissetmemi sağladı.
İsrafil'in annesi de Adile, toplum tarafından dışlanmış bir figürdür. Burada yazar farklı olanın veya kadının toplum tarafından baskısını gözler önüne serer. Kasabanın bilinmeyene karşı geliştirdiği önyargıyı ve dışlama eğilimini açıkça ortaya koymuştur.
Ahraz kitabından şunları çıkarabilirim. Farklı olanın dışlanmasını aslında toplumun kendi insani değerlerini zedelediğini, bu yönüyle da yazar hem düşünmeme hem empati kurmamı sağladı. İnsanın kendini ve çevresini sorgulamasını sağlayan bu güçlü anlatıma sahip kitabı bence herkes okumalı.
Keyifli okumalar...
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.