Parçalandım..
Hacim olarak ince, ancak yüreğinize, ruhunuza kattığı anlam bakımından oldukça ağır bir eser.
Yaşananların gerçek olduğunu bilerek okumak, ruhumu lime lime etti.
Kitabın son sayfasını kapattığımda, içimden bir şeylerin koptuğunu hissettim. "Nasıl olabilir?" dedim, "Bir insan öz evladına bunları nasıl yapabilir?"
Evet insanız, yeri geldiğinde istemesek de bazen evlatlarımıza sesimizi yükselttiğimiz zamanlar oluyor. Ancak hiç sanmam ki, evladını gerçekten seven bir anne-baba çocuğunun saçının teline zarar gelmesini istesin.
Tek bir damla gözyaşları, bazen bizim içimize akarken, kitapta okuduklarımı aklım, ruhum kanıksamakta zorlandı.
Anne-baba çocuğa fiziksel ve zihinsel şiddet uygulamakla kalmamış, diğer çocukların bu zavallı çocukla kardeşlik bağı kurmasına da mani olmuşlar. Onların yaşadıkları da ayrı bir travma.
Çocuğu kurtarmaya çalışan öğretmenle özdeşim kurdum en çok. Her şey alenen bu kadar ortadayken, kimseyi çocuğun şiddet gördüğüne ikna edemedi. İnsanın içinde hiç kapanmayacak bir yara izi...
Okuması çok akıcı, kabullenmesi zaman alıcı...
Ruhumuzu bin parçaya ayıran ve her bir parçayı ayrı yere bırakıp, un ufak eden bir kitap.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.