Puan vermedi·84 syf.··Beğendi
···Okunma: 18 Mart 2026 23:29 “İnsan aklını kullanmadığında, kolayca aldatılır.”
Efsuncu Baba aslında sahte din adamları, insanları kandıran çıkarcı kişiler ve hurafeyi araç olarak kullanan düzeni temsil eder. Asıl tehlike büyü değil, insanların düşünmeden inanmasıdır.
Romandaki “efsunculuk” gerçeküstü bir güçten çok, yanlış bilgi ve hurafenin sembolüdür. İnsanların bilinmezlik korkusu kullanılır. Bilimsel düşüncenin yokluğu vurgulanır. Gerçek ile kurgu arasındaki sınır bulanıklaştırılır.
İnsan sorgulamazsa, her çağda bir “efsuncu” çıkar.
“İnanç ile aldanma arasındaki çizgi nerede başlar?”