Görmek için göze ne hacet…
Asıl körlük, kafalardaki gözlerin görememesi değil, kalplerimizin körlüğü, sağırlığı, dilsizliği. Kitabın distopya olamayacak kadar gerçek taraflarının olması çok can sıkıcı. Gözlerdeki körlüğe belki çareler bulunabilir; ancak gönül gözünü kapamışsa bir insan ona kim ne yapabilir?
Okudukça tüylerim ürperdi. Hiç kimse sınanmadığı günahın masumu değildir. Öyle bir ortamda içimizdeki hayvanın kendisini açığa çıkarmayacağını kim söyleyebilir? Mesele insan kalabilmekte. Ne kadar başarabiliriz bunu gözü-gönlü-vicdanı körler diyarında?
Kitapta anlatılanlar kurgu gibi değil, insanın doğasındaki karanlığın yansıması sanki… Özellikle her şartta kadınların yaşadığı o “aşağılanmalara” okurken bile tahammül edebilmek çok zor oldu. Halbuki daha beter olayları gören gözlerimize rağmen görmezden gelmiyor muyuz sanki?
Bilemiyorum. İyi insan olmayı seçebilmek bu kadar mı zor? Kör olabilme tehlikesi her gün kendisini beklerken, eşinin yanında olabilmeyi seçen o gören gözleri olan kadın gibi olabilir mi insanoğlu? Hiçbir mecburiyeti olmamasına rağmen, sadece insan olduğu için kendisini hiç tanımadığı insanlara adamak, asıl insanlık dediğimiz şey bu sanırım…
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.