Ölüm ölmeye karar verdiğinde…
Ölümün öldüğü, tabir yerindeyse insanları unuttuğu bir dünya hayal edin. Tüm sevdikleriniz yanınızda, sanki masallardaki o meşhur "sonsuza kadar mutlu yaşadılar" vaadi gerçekleşmiş gibi... İlk bakışta bir lütuf gibi görünen bu durumun, kısa sürede nasıl devasa bir çaresizliğe ve kaosa dönüştüğünü Saramago’nun o kendine has anlatımıyla izliyoruz.
Okurken şunu fark ediyorsunuz: Ölememek, hem geride kalanlar hem de arafta asılı kalanlar için aslında en büyük ıstırapmış. Ölümün o soğuk yüzü, sevdiklerimizin bitmek bilmeyen acılar içinde kıvranmasından çok daha insancıl kalabiliyor bazen. İnsanın, en sevdiği kişinin huzur içinde gözlerini yummasını dileyecek noktaya gelmesi ne kadar acı, değil mi?
Saramago, toplumun bu yeni duruma tepkisini de müthiş bir ironiyle işlemiş. Her şey sarpa sararken, bu "ölümsüzlükten" bile nemalanmaya çalışan çıkar gruplarının türemesi insan doğasına dair inancımızı sarsıyor. Sonra bir gün ölüm aniden fikrini değiştirip geri dönüyor. Ancak bu sefer bir şartı var: Öleceğinizi size sekiz gün önceden eflatun bir mektupla bildiriyor.
Düşünsenize, hayatınızı yoluna koymanız için verilen bu süre aslında zihinsel bir işkenceye dönüşmez miydi? Bence en güzeli, sonun ne zaman geleceğini bilmemek. İnsan, ne olduğunu tam kavrayamadığı ölümden ziyade, onun geleceği saati bilmenin dehşetinden daha çok korkar.
Küçük bir not: Kitabın genel kurgusunu ve felsefesini çok sevsem de, dürüst olmak gerekirse son kısımlarını pek beğenmedim ve zihnimde tam oturtamadım.
Okuduğum Saramago eserleri arasında kurgusal bütünlük açısından benim için en alt sırada kaldı. Yine de ölüm, yaşam ve etik üzerine kafa yormak isteyenler bu "ziyafeti" tatmalı.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.