Altı Harfli Bir Tatlı, yalnızlığın farklı yaşlarda nasıl aynı yere çıktığını anlatan bir hikâye.
Eserde, iki farklı hayat ortak paydada buluşuyor. İnsanı en derinden etkileyen, hep içinde bir yerlerde aradığı o tanıdık liman... Aile...
Çocukken yalnız bırakılan Meltem ile yaşlılığında yalnız bırakılan Selime teyze... Hayatın başı ve sonu. Aynı çizginin iki ucu.
Biri sevgisizliğin eksikliğini çocuk kalbiyle taşırken, diğeri ise unutulmuşluğun ağırlığını omuzlarında hissediyor. Aralarındaki yaş farkına rağmen, içlerindeki boşluk aynı yerden sızıyor.
Şermin Yaşar’ın anlatımında beni en çok etkileyen şey; hiçbir şeyi abartmamasıydı. Anlatılanlar çok büyük olaylar değildi aslında, çok hayatın içinden, çok tanıdıktı. Her şey olması gerektiği kadar sade, olması gerektiği kadar gerçekti.
Çünkü yazar; dramatize etmeden, bağırmadan, sessizce dokunuyor insanın yüreğine. Okurken gözyaşına zorlamıyor ama kalbin bir yerinde ince bir sızı bırakıyor.
Anlattığı şey olağanüstü bir trajedi değil; hepimizin bir yerinden bildiği eksiklik duygusu. Tanıdık bir sızı; fakat etkisi sandığımızdan daha derin...
Altını çizdiğim bazı alıntılar ~
• "Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin?"
• "İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar."
• "Neysen o olmak bu değil, dobra olmak bu değil. Bu, kötü olmak. Bu, kalp kırmak."
• "Acaba ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla arayacak senaryolar..."
Şermin Yaşar ile tanıştığım, birçok cümlenin altını çizdiğim ve farklı bakış açıları kazandığım bir eser oldu. Yazardan okumalarım devam edecek.
Kitapla ve sevgiyle kalın...
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.