Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Altı Harfli Bir Tatlı, yalnızlığın farklı yaşlarda nasıl aynı yere çıktığını anlatan bir hikâye.
Eserde, iki farklı hayat ortak paydada buluşuyor. İnsanı en derinden etkileyen, hep içinde bir yerlerde aradığı o tanıdık liman... Aile...
Çocukken yalnız bırakılan Meltem ile yaşlılığında yalnız bırakılan Selime teyze... Hayatın başı ve sonu. Aynı çizginin iki ucu.
Biri sevgisizliğin eksikliğini çocuk kalbiyle taşırken, diğeri ise unutulmuşluğun ağırlığını omuzlarında hissediyor. Aralarındaki yaş farkına rağmen, içlerindeki boşluk aynı yerden sızıyor.
Şermin Yaşar’ın anlatımında beni en çok etkileyen şey; hiçbir şeyi abartmamasıydı. Anlatılanlar çok büyük olaylar değildi aslında, çok hayatın içinden, çok tanıdıktı. Her şey olması gerektiği kadar sade, olması gerektiği kadar gerçekti.
Çünkü yazar; dramatize etmeden, bağırmadan, sessizce dokunuyor insanın yüreğine. Okurken gözyaşına zorlamıyor ama kalbin bir yerinde ince bir sızı bırakıyor.
Anlattığı şey olağanüstü bir trajedi değil; hepimizin bir yerinden bildiği eksiklik duygusu. Tanıdık bir sızı; fakat etkisi sandığımızdan daha derin...
Altını çizdiğim bazı alıntılar ~
• "Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin?"
• "İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar."
• "Neysen o olmak bu değil, dobra olmak bu değil. Bu, kötü olmak. Bu, kalp kırmak."
• "Acaba ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla arayacak senaryolar..."
Şermin Yaşar ile
Bazen bir hikâye sadece anlatılmaz, susulan bir gerçeği fısıldar.
Kış Bahçesi, birbirine yabancılaşmış bir anne ve iki kızının hikayesini anlatır. Anneleri Anya, yıllar boyunca mesafeli, soğuk ve anlaşılması zor bir kadındır. Ancak hep anlattığı bir masal vardır; karlarla kaplı bir ülkede, sevdiği adamdan koparılan genç bir kızın hikayesi…
Kızlar bir Noel akşamı, annelerine yakın olabilmek için bu masalı yeniden canlandırmak ister. Ancak sevilmek bir yana, annelerinin öfkesiyle karşılaşırlar ve oyun yarıda kalır. Aralarındaki tek bağ olan masal da sessizce rafa kalkar. O geceden sonra uzun bir sessizliğe gömülür.
Ölüm döşeğindeki babalarının ise son bir isteği vardır: Masal bir kez daha anlatılacaktır… ama bu kez sonuna kadar.
Bu masal, yıllar sonra yeniden anlatılmaya başlandığında iki kız kardeş şunu fark eder: Dinledikleri şey bir kurgu değildir, annelerinin sakladığı geçmişin ta kendisidir.
Sayfalar ilerledikçe masal çözülür, kelimelerin arasından savaş, kayıp, açlık ve çaresizlik sızar. Ve o masalın içindeki genç kızın, aslında bir annenin kalbine gömülmüş olduğu anlaşılır.
Bu kitap, bir annenin neden sevemediğini,
bir insanın neden susmayı seçtiğini anlatır.
Çünkü bazı acılar; anlatıldığında değil, yaşandığında insanı değiştirir.
Okurken anlıyorsun ki:
Sevgi her zaman yoklukla ilgili değildir.
Bazen sevgi vardır ama yolu kaybolmuştur.
Ve belki de en acısı şu:
Bir insanın kalbine kış geldiyse,
onu bahara çevirmek yıllar sürebilir.
