Altı Harfli Bir Tatlı, yalnızlığın farklı yaşlarda nasıl aynı yere çıktığını anlatan bir hikâye.
Eserde, iki farklı hayat ortak paydada buluşuyor. İnsanı en derinden etkileyen, hep içinde bir yerlerde aradığı o tanıdık liman... Aile...
Çocukken yalnız bırakılan Meltem ile yaşlılığında yalnız bırakılan Selime teyze... Hayatın başı ve sonu. Aynı çizginin iki ucu.
Biri sevgisizliğin eksikliğini çocuk kalbiyle taşırken, diğeri ise unutulmuşluğun ağırlığını omuzlarında hissediyor. Aralarındaki yaş farkına rağmen, içlerindeki boşluk aynı yerden sızıyor.
Şermin Yaşar’ın anlatımında beni en çok etkileyen şey; hiçbir şeyi abartmamasıydı. Anlatılanlar çok büyük olaylar değildi aslında, çok hayatın içinden, çok tanıdıktı. Her şey olması gerektiği kadar sade, olması gerektiği kadar gerçekti.
Çünkü yazar; dramatize etmeden, bağırmadan, sessizce dokunuyor insanın yüreğine. Okurken gözyaşına zorlamıyor ama kalbin bir yerinde ince bir sızı bırakıyor.
Anlattığı şey olağanüstü bir trajedi değil; hepimizin bir yerinden bildiği eksiklik duygusu. Tanıdık bir sızı; fakat etkisi sandığımızdan daha derin...
Altını çizdiğim bazı alıntılar ~
• "Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin?"
• "İnsan karşısındakine ağlamaz; ona bakar, ona ağlıyormuş gibi yapar ama asıl kendine ağlar."
• "Neysen o olmak bu değil, dobra olmak bu değil. Bu, kötü olmak. Bu, kalp kırmak."
• "Acaba ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla arayacak senaryolar..."
Şermin Yaşar ile
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazen bir hikâye sadece anlatılmaz, susulan bir gerçeği fısıldar.
Kış Bahçesi, birbirine yabancılaşmış bir anne ve iki kızının hikayesini anlatır. Anneleri Anya, yıllar boyunca mesafeli, soğuk ve anlaşılması zor bir kadındır. Ancak hep anlattığı bir masal vardır; karlarla kaplı bir ülkede, sevdiği adamdan koparılan genç bir kızın hikayesi…
Kızlar bir Noel akşamı, annelerine yakın olabilmek için bu masalı yeniden canlandırmak ister. Ancak sevilmek bir yana, annelerinin öfkesiyle karşılaşırlar ve oyun yarıda kalır. Aralarındaki tek bağ olan masal da sessizce rafa kalkar. O geceden sonra uzun bir sessizliğe gömülür.
Ölüm döşeğindeki babalarının ise son bir isteği vardır: Masal bir kez daha anlatılacaktır… ama bu kez sonuna kadar.
Bu masal, yıllar sonra yeniden anlatılmaya başlandığında iki kız kardeş şunu fark eder: Dinledikleri şey bir kurgu değildir, annelerinin sakladığı geçmişin ta kendisidir.
Sayfalar ilerledikçe masal çözülür, kelimelerin arasından savaş, kayıp, açlık ve çaresizlik sızar. Ve o masalın içindeki genç kızın, aslında bir annenin kalbine gömülmüş olduğu anlaşılır.
Bu kitap, bir annenin neden sevemediğini,
bir insanın neden susmayı seçtiğini anlatır.
Çünkü bazı acılar; anlatıldığında değil, yaşandığında insanı değiştirir.
Okurken anlıyorsun ki:
Sevgi her zaman yoklukla ilgili değildir.
Bazen sevgi vardır ama yolu kaybolmuştur.
Ve belki de en acısı şu:
Bir insanın kalbine kış geldiyse,
onu bahara çevirmek yıllar sürebilir.
Aynı evde toplanan bir aile, eski kırgınlıklar ve beklenmeyen bir ölüm…
Agatha Christie, bu eserinde sadece bir cinayetin izini değil, bir ailenin içindeki görünmeyen mesafeleri de adım adım aralıyor. Her karakterin yüzünde bir ifade, ama ardında sakladığı bambaşka bir gerçek var. Bazen bir arada olmak, gerçekten yakın olmak anlamına gelmiyor, bunu görüyoruz.
Sayfalar ilerledikçe evin içindeki o sahte huzur ve yakınlık yavaş yavaş çözülüyor. Yerini, sessiz ama rahatsız edici bir şüphe alıyor. Poirot’nun her zamanki sakinliği ise bu karmaşanın içinde tek değişmeyen şey gibi.
Kitabın sonuna geldiğimde, çözülen şey sadece cinayet değildi. Aynı zamanda insanların ne kadar iyi saklayabildiği, ne kadar derine gömebildiği duyguların da bir itirafıydı bu.
Bazı hikâyeler bittiğinde katili öğrenirsiniz.
Bazıları bittiğinde ise insan doğasına biraz daha yaklaşmış olursunuz. Noelde Cinayet, tam da böyle bir kitaptı.
Poirot’nun sakinliği ve olayları çözme şekli ise her zamanki gibi etkileyiciydi. Final şaşırtıcı ama aynı zamanda her şeyin en başından beri mümkün olduğunu fark ettiren türdendi. Ne de olsa; bazı ailelerin en büyük sırrı, birbirlerine ne kadar yabancı olduklarıydı.
Kitapla ve sevgiyle kalın...
Bazı kitaplar vardır, tam da yılın o zamanında okunmak ister. Bir Noel Şarkısı benim için öyleydi. Ancak okurken fark ettim ki, sadece noel zamanı ile sınırlı olmayan bir yapıt. Daha çok insanın kendine dönüp bakması için yazılmış kısa ama yoğun bir metin.
Dickens bu hikâyede bize büyük olaylar anlatmıyor aslında. Daha çok küçük ama çok tanıdık duygularla ilerliyor: pişmanlık, yalnızlık, geç kalmışlık hissi…
Scrooge karakteri ilk başta mesafeli duruyor. Sert, soğuk ve kapalı. Ama sayfalar ilerledikçe onun kötülükten çok yorgunluk taşıdığını fark ediyorsun.
Geçmiş, şimdi ve gelecek bölümleri, kitabın en çarpıcı yeri. Scrooge'a görünen hayaletler üzerinden bu bölümler ilerlerken hem tebessüm ettiriyor hem de düşündürüyor. Özellikle geçmişe dönüşler, insana sessizce şunu hatırlatıyor: “Ne zaman böyle olduk?”
Kitabın en sevdiğim yanı, umudu çok sakin bir yerden anlatması. Büyük dönüşler, ani mucizeler yok. Küçük bir fark edişin bile bir insanı değiştirebileceğini söylüyor. Başkasını gerçekten görmek, biraz yumuşamak, biraz durmak gibi…
Charles Dickens ile tanışmak için gerçekten harika bir yapıttı. Kısa sayfa sayısı ve içine çeken konusuyla bir solukta okuyabileceğinizi söyleyebilirim.
Kitapla ve sevgiyle kalın...
Dream Harbor serisinin üçüncü kitabı Yılbaşı Ağacı Çiftliği. Öncelikle tam yılbaşı zamanı bu temada kitap okumanın oldukça keyifli olduğunu söyleyebilirim. İlk iki kitaba kıyasla iki baş karakterimiz de kasabaya dışarıdan gelen kişilerdi. Bu nedenle okuma süreci daha heyecanlıydı bence.
Uzun zamandır kapalı olan Yılbaşı Ağacı Çiftliği'nin satın alınması Dream Harbor halkında mutluluk yaratmıştı. Oysaki noelden nefret eden Kira North'un satın aldığı çiftlik hakkında hiçbir fikri yoktu. O sadece ailesinden uzaklaşmak ve bağımsız bir kadın olarak varolmak için buraya gelmişti. Hayatı boyunca ailesi ve ikizinin desteği ile çabasız bir şekilde yaşamıştı. Hâlbuki şimdi ikizi evlenmiş ve ondan uzaklara gitmişti. O da bir şekilde kendi yolunu bulmalıydı. Buna mecburdu.
Dream Harbor'daki dedikodulara göre ise Yılbaşı Ağacı Çiftliğinde büyük bir gizem vardı. Çiftliğin eski sahibinin bahçeye bir şeyler gömdüğünden şüpheleniyorlardı. Altınlarla dolu bir hazine mi? Yoksa öldürülmüş bir ceset mi? Kasaba halkı bu durumu araştırması için birinin desteğini istemişti. O kişi ise Pumpkin Spice Kafe'den hatırladığımız Jennie'nin kardeşi Bennet'ten başkası değildi.
Noel süslemeleri, sevimli kasaba halkı, dostluklar, karlı günler, sıcak çikolata ve romantizm. Bu kitapta her şey bir arada.
Dili oldukça basit, yormayan ve dinlendiren bir türde. Sıcak çikolata ve battaniye eşliğinde keyifle okunacak kitaplardan.
"Bağımsız olman yardıma ihtiyacın olmadığı anlamına gelmez." Kitapta verilen en güzel mesaj buydu bence.
Seriyle ilgili sevdiğim bir şey de hayvan sevgisinin vurgulanması.
"İnsan, bir hayvanı severken mutsuz hissedebilir miydi hiç?"
Özellikle Kira karakterinin her hayvanla iyi anlaşması (ren geyiği dahil) çok hoştu.
Serinin yetişkin okurlar için olduğu detayını eklemeliyim.
