Spoi içeriyor...1000Kitap
İç çekerek okuduğum bir kitaptı. Seneler önce okumuştum ama tekrar okumak isteyerek başlayıp tekrar tekrar bitirdiğim bir kitaptı.
Hani bazı hikâyeler vardır... Okurken değil, bittikten sonra başlar içimizde. Oysa bitmiştir hikaye... Ama o bıraktığı elzem duygular hala bir o kadar canlı ve bir o kadar derindir.
Stefan Zweig’ın Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu adlı eseri de tam olarak böyle bir anlatı. Tek taraflı bir aşkın, saplantının ve görünmez bir hayatın satırlara dökülmüş en sarsıcı hâli…
Tabii ki kimine göre bu bir saplantı, kimine göre ise aşkın en derin hâli olarak yorumlanabilir.
Hele ki o beyaz güller… Sevginizi karşı tarafa dile getirmenin en saf halidir öyle değil mi?
Öyleyse şu alıntıyla o saf güllerin manasını birkez daha yorumlayalım:
**Eşyamı toparladım. Gitmek, hemen çıkıp gitmek istiyordum. Çektiğim acı çok büyüktü. Elimi şapkama uzattım, şapka masanın üstünde, içinde beyaz güllerin, benim güllerimin bulunduğu vazonun yanındaydı.
O anda çok güçlü bir biçimde içimden geldi, önüne geçilmesi imkansızdı: Sana hatırlatmayı bir defa daha denemek istiyordum: "Beyaz güllerinden bir tane verir misin bana? "
"Memnuniyetle," dedin ve hemen bir gül çıkardın. "Ama belki de onlar sana bir kadının, seni seven bir kadının hediyesidir? " dedim.
"Belki de," dedin, "bilmiyorum. Bana gönderildiler, ama kimden geldiğini bilmiyorum; zaten bu yüzden onları çok seviyorum. "
Sana baktım. "Belki de unuttuğun bir kadından gelmişlerdir!"
Başını kaldırıp hayretle baktın. Ben de gözümü sana diktim. "Tanı beni, tanı beni artık!" diye haykırıyordu bakışlarım. Fakat senin gözlerinde sevimli ve hiçbir şey bilmeyen bir gülümseme vardı. Beni bir defa daha öptün. Ama beni tanımadın.**
Meğerse bir kadın için en saf sevgiyi açıkça dile getiren "Beyaz güller" bir başka kadının dünyasını başına yıkan, karşılıksız sevmesine rağmen birkez dahi hatırlanmayacak kadar can yakan bir detay.
Ahh beyaz güller... Ahh...
Belki de bu hikâyenin en sessiz ama en çığlık atan detayıydı oysa o beyaz güller. Bir kadının, tüm hayatını adadığı adama kendini hatırlatmak için bıraktığı tek iz… Ama o iz bile tanınmıyor. Güller orada, hatıra orada, sevgi orada, ama fark eden yok.
Konuşulacak değinilecek aslında daha çok detay var ama daha fazla spoi verip okuyan arkadaşlarımı veyahut kitabı okuyacak arkadaşlarımın duygularına pranga vurmak istemem.
Özün hası...Velhasılkelam… okuyun. Okutturun derim.
Aşkın ve sevginin yanlış insanlardan değil, kitaplardan öğrenilip ders çıkarılabileceğini hatırlatan nadir eserlerden biri bu kitap.
BİR SONRA Kİ İNCELEME DE GÖRÜŞMEK ÜZERE. Sağlıkla ve sevgiyle kalın...
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,8bin okunma
··
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.