milan kundera’dan okuduğum ilk kitap ve kesinlikle devamını istiyorum. bu adam çok şey biliyor ve bildiğini de dolaylı yoldan bayağı güzel anlatıyor, hissi veren bir yazar. başka nasıl tarif edebilirim bilmiyorum.
isminden başlamak istiyorum. minimal kitap, film, şarkı vs isimlendirmeleri bence radikal ve güçlü. kimlik, körlük, kader, bulantı.. bu nedenle ismi beni çok çekti ama okuma isteğimin asıl nedeni, zeki demirkubuz’un hayat filmine dair bir incelemede bu kitaba çok atıfta bulunulmasıydı. sanatın bağlantılarıyla insanı götürdüğü yere ve götürürken takip ettirdiği o ipin özgünlüğüne bayılıyorum.
genelde okuduğum bi’ kitap bittiğinde farklı bir ismi olsaydı ne olurdu diye düşünüyorum. kimlik için bu minimal isimlendirme mantığını da bozmadan ‘çatışma’ olurdu sanırım. benlik çatışması ya da bilmiyorum. ya da kundera bey’e göre kimlikler de aslında birer benlik çatışmaları zaten.
kimlik üzerine de çok boş bir yerde şöyle dolu bir cümle okumuştum, “insanın kendini tanımlarken ve toplumda yer edinmeye çalışırken kullandığı her türlü ifade.”
kitaba geçmek gerekirse, kitaba başlarken kadın karakteri yani chantal’ı daha çok içselleştirdim ve böyle devam edeceğini düşündüm ama ilerledikçe ben tamamen jean-marc’e dönüştüm. inanamıyorum. arayan buluyor inleyen ölüyor tamam ama hayatındaki o dostluk girdabı, sevgi anlayışı, tıbbı üçüncü sınıfta bırakması da mı tesadüf??
kitabı okurken ben de akışı ikiye bölenlerin tarafındaydım, iki bölümün de tamamen farklı olduğunu kabul ediyorum ama bunun da bilinçli bir şekilde okura sunulan bi’ deneyim olduğunu düşünüyorum. ayrıca okurken sürekli devam eden o mektupların gizemi ise çok daha dikkatli bir okuma deneyimi sağladı.
mektup gizemi sonlanınca ise chantal’ın karakter gelişimi benim için çok şaşırtıcı olmadı, zaten baştan beri arzuları ve çatışmaları yüksek bir kadındı bence. görümcesinin geldiği ve önceki hayatındaki kimliğinin marc’in önüne döküldüğü sahneden sonra her şey biter sanmıştım. chantal nasıl yine haklı çıktı yani vuav.
bir yerden sonra kitap benim için o kadar anlamlılaştı ve derinleşti ki, son sayfalarını sevdiğim bir yerde okumak için beklettim ve sonra bayağı da yol gittim. sonu kötü değildi, sanırım tarzı bu ama bana daha vurucu bir son borçluydun sevgili milan kundera..
genel olarak merc’in sönük, bağımlı ve değişken bir karakter olduğunu kabul ediyorum ama chantal ikiyüzlülüğü, arzuları, sorgulamalarıyla çok bizdendi. çok insandı. bu nedenle onu reddediyorum. böyle ilerlerken sonunun da nasıl böyle olduğuna inanamıyorum. ben daha fazla milan kundera (nasıl erkek ya, ben başta kadın diye kodlamıştım) istiyorum.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.