Kuzeye Giden İnce Yol — Matsuo Bashō
Kuzeye Giden İnce Yol — Matsuo Bashō kitap yorumu
Bashō'yu merakla açtım. Şubat'ın en büyük hayal kırıklığı oldu.
Mükemmel geçen Ocak'tan sonra Şubat'ta kitaplar biraz tutmuyor üzerimde. Sırça Fanus psikolojimi paramparça etmişti — bu sefer tam tersi: hiç dokunmadı.
"Bir karakterin zihninde kaybolmak istiyorum — onun şüpheleriyle, korkularıyla, karanlık köşeleriyle. Bu kitapta yalnızca isimsiz köyler ve tapınaklar var. Ben neredeyim burada?"
Kitabın konusu şu: Matsuo Bashō, 1689'da Japonya'nın kuzeyine 156 günlük uzun bir yolculuğa çıkıyor. Maddi dünyadan uzaklaşmak, ruhani farkındalığını artırmak istiyor. Kitap bu yolculuğun notlarından oluşuyor: köyler, tapınaklar, doğa gözlemleri... Her durakta bir haiku. (5-7-5 hecelik Japon şiir türü)
Neden beklentimi karşılamadı?
Bashō'nun metni dışarıya bakıyor — doğaya, yola, anlık gözleme. Ben içeriye bakmak istiyorum. İçsel çatışma, zihinsel kazı, ruhun o karanlık kıvrımları... Hiçbirini bulamadım. Haikulardan da tat alamadım; belki çeviri sırasında kaybolmuş, belki bu tür bana göre değil.
Kitap okurken "bir karakterin zihninde kaybolmak istiyorum ama bunu bulamıyorum" diye hisseden birini tanıyorsan bu gönderiyi at ona — tam onun duygusu bu.
Hakkını teslim etmek gerekirse:
Kısa ve akıcı, ~100 sayfa, bir günde biter. Sade şiirsel gözlemleri ve doğa betimlemelerini sevenler için güzel bir deneyim olabilir. Ama bu sefer o okuyucu ben değildim.
Puanım: 2.5/5
Her kitap herkese hitap etmiyor — ve bu kitabı sevmediğim halde bitirdim, çünkü her okuma bir deneyimdir.
Siz de bir kitabı bitirip "neden okudum?" diye sordunuz mu? Yorumlara yazın
Kuzeye Giden İnce Yol 
Başo (Matsuo Bashō)
Kuzeye Giden İnce Yol Başo (Matsuo Bashō)·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.