Elvedayla Süslenmiş Bir Yarının DünündeyimEdebiyat
Öngörülemeyen bir dünya mı bilmiyorum ama asla öngöremeyeceğim şeyler yaşıyorum. Kitap o kadar normal ki. Olanları yazmış. Sıradan. Ama doğru, biz yaşıyoruz yaşadık bunları.
Hayatımın şimdiye kadar en kötü bayramıydı. Evet az evvelinde dedemin öldüğü bayram dahil. Ben var ya kendini bir şey zanneden, ama aslında hiçbir şey olmayan biriymişim. Bunu ikili ilişkide insan yaşayabilir aldanabilir. Saf seren der geçerim. Mecbur. Arkadaşlıkla, dostlukta yaşayabilir ona da amenna. Ona da ölüm gibi diyorlar ama ölümü arkadaşlığın içinde yaşadığında yas süreci kısa sürüyor. Onu da biliyorum. Ama kan bağı öyle değil. Allah bilir ya. Diğer ikisi düzelebilir ama eğer bende bir şey biliyorsam, düzelmeyecek olan şey kan bağı bağına vurulan darbedir. Düzelir diyen yalan söyler. Kendini kandırır. Ya da kesinlikle bir çıkarı vardır. Çünkü kan bağı sadece çıkar uyuşmazlığıyla bozulur. O bozukluk düzelmiş gibi gözükürse de yine bir çıkar uyuşmasıdır. Bazen saf olabilirim ama genelde bu tip şeylerde analitik düşünürüm.
İçinde yas tutamayacağım anilikte bir darbe aldım. Çok düşündüm çok paralandım. Sonuçta her gece rüyamda bir şeyler çözmeye çalıştım. Hep aynı senaryoyu kurdum kafamda. Ama gerçekte olan başımdan aşağıya kaynar su. Bir daha demem demiştim ama deniyormuş. Ben gerçekten de kendini bir şey zanneden geri zekalının tekiyim. Diyorum ya. Bunu bir kere ikili ilişkiler için söyledim, bir kere arkadaşlık için söyledim, işte şimdi son defa kan bağı için söylüyorum. Ben hiçmişim. Ve bunu bana yapmaz, bensiz yapamaz dediğim herkes gayet de her şeyi yapabiliyormuş. Hani bir insanı böyle canın gibi seversin ama bir anda yabancısı gibi hissedersin ya. Ben şimdi bunu yazarken bile zorlanıyorum. Ama insanlar yaşatmaya hiç zorlanmıyormuş. Yazmak iyi mi kötü mü bilemiyorum yazarken çok ağlıyorum ama anlatırken de ağlıyorum biri fark edince daha çok ağlıyorum. Her türlü ağladım. Ama bir sonu olur. Çünkü birini kalbinden söküp atmak zorunda olmak ne demek iyi biliyorum. Üzerime düşeni hep yaparım. Hiç gocunmam. Sonuna kadar giderim. Şans bırakana şans veririm. Ama kalbime ihanet etmiş sevgilinin gözümde köpek kadar değeri olmaz. Dostluğumu sorgulayan arkadaş artık herhangi biridir. Beni zaafımdan vuran akraba ile benim için bağ kalmamıştır. Hepsi mahşere teslim.
Kötüyüm. Berbatım ama bu da geçecek. Zorluğu çok zor. Gerçek acı çekebilmek zaten hünerdir. Bunu ilk defa aynı şeyi hissettiğimi düşündüğüm insanla aynı acıyı paylaşmadığımı gördüğümde anladım. Daha yenilerde yine bir arkadaşımla arkadaşlığa bakışımızın aynı olmadığını anladım. Ve şimdi son olarak anlıyorum ki kan bağı gerçekten de kopmaz bir şey değilmiş. Bir de dildekiler hep kalpten gelmiyormuş öyle olsa böyle mi olurduk. Ben dayımın cenazesinde orda yatan ya sen olsaydın diye ağladım. Yemin ederim bu gerçek. Ama beni bile ikna ettin. Sen bitmişsin. Artık bizden hiçbir şey olmaz emi. Bdn sendeki hali gördüm. Dedemin başında verdiğim sözü tuttum. Sen bana cevabını vermiş oldun. O kadar tuttum ki kendimi. Herkesin içinde ağlamamak için. Eve geldim belki bin yıllık ağladım. Herkesi bilmem ama beni inancımdan vurdun. Halbuki ne olursa olsun sana inandım. Gerçek bağımız var sanmıştım. Herkese yaptığını bana yapmasaydın sana yine inanırdım. Boğazımdaki düğüm oldun ya. Seni kimseye karşı savunamaz oldum ya. Sen beni can evimden vurdun . Bir daha bunu düşünmeyeceğim. Bir daha rüya da görmeyeceğim. Neden sarılamıyorum diyordum. Cevabını gerçekte aldım. Hiç beklemezdim. Herkesten her şeyi yaşadım sanırdım, öyle değilmiş. Eksik bırakmadın.
Öngörülü biri olmadığım için ağlamıyorum içimdeki umudu mahveden kötülüğü seçen herkes yüzünden ağlıyorum. Başlayacak hiçbir yer, bir şey kalmamış gibi hissediyorum. Yine oturmuş aptal aptal bu insanlar nasıl devam ediyor diyorum. O insanlardan biri miyim bilmiyorum ama benimki devam etmek değil. Bir yanım yoktu bir yanım daha yeni yara almıştı şimdi bakıyorum kendime delik deşik gibi bir şey görüyorum. Şu üç günde ne kadar çok aşağılamışım kendimi. Bir umut. Bütün umudumu tüketip elime verdiniz ya. Helal olsun. Bir kişi ya , dünyada, dünya üzerinde şu içimde kopan fırtınaları doğru düzgün anlatabilmek isterdim. Ya da olsun yanında susabilmek. Meğer bu ne kadar zor bir şeymiş. Her olayda. Her yıkımda diyorum ki seren sen gerçekten berbat yalnızsın. Tamam da . Bunun çaresi yok ki. O zaman ben hep böyle mi imtihan olacağım. Allahım beter etme.
Bir kez daha anladım. Benim annem babam öyle ya da böyle iyi insan kategorisinde. Allah da sevsin ikisini. Çünkü ben bugün ne olursa olsun bana kim ne yaparsa yapsın gram kadar içimdeki kin taşımıyorsam ikisinin sayesindedir. Ve eminim ikisi de ne olursa olsun kimseye karşı kin beslemiyor. Allah bizi doğruda tutsun ailece. Amin.
1- kimsenin korkaklığı, sahip çıkamayışı benim suçum değil, sevda bu değil.
2- kimsenin beklentilerini karşılayamamak benim suçum değil, arkadaşlık bu değil.
3- akrabalarımın benim gibi hissetmemesi benim suçum değil, kan bağı bu değil.
Öngörülemeyen Bir Dünyada YaşamakFrederic Lenoir · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2023529 okunma
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.