Ezilenler, Fyodor Dostoyevski’nin en tanıdık dünyalarından birini yeniden kurduğu bir roman. Yoksulluk, yalnızlık, kırılgan ilişkiler ve bir yazarın iç dünyası… Tüm bu temalar aslında daha önce okuduğumuz eserlerinden aşina olduğumuz şeyler. Ama bu tekrar hissi rahatsız etmek yerine insana tuhaf bir şekilde tanıdık ve derin bir yerden dokunuyor.
Roman boyunca en çok hissettiğim duygu “geç kalmışlık” oldu. Özellikle küçük kızın dedesinin, annesinin evine sonunda gitmesi ama annenin onu göremeden ölmesi… Bu sahne, sadece bir kayıp değil; aynı zamanda tamamlanamamış bir karşılaşmanın acısı. Hayatta bazen telafisi olmayan şeyler olduğunu yüzümüze çok sert bir şekilde vuruyor.
Dostoyevski’nin en etkileyici yanlarından biri, en saf ve en masum karakterleri en acı verici durumların içine yerleştirmesi. Küçük kızın hikayesi bu anlamda kalbimi en çok kıran kısımdı.
Ana karakterler arasındaki ilişki ise yer yer insanı öfkelendiriyor. Okurken “neden böyle yapıyorsunuz?” dememek mümkün değil. Ama bir noktada şunu kabul ediyorsunuz: İnsan kalbi bazen kendi mutsuzluğunu bile bile seçebiliyor. Bu da romanı daha gerçek, daha insani kılıyor.
“Ezilenler” benim için sadece yoksulluk ya da acı hikayesi değil; aynı zamanda zamanla yarışamayan insanların hikayesi. Ve belki de en acı olan şu: Bazı şeylere gerçekten geç kalıyoruz ve bunu değiştiremiyoruz.
Bu kitap bittikten sonra insanın cebinde bir ruble kalmıyor ama kalbinde ağır bir farkındalık kalıyor.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.