Budala, Dostoyevski
779 sayfa, İş Bankası Kültür Yayınları
“Nerede gençliğim, nerede o hayat dolu günlerim!”
Prens Mışkin, küçük yaşta epilepsi hastalığından çok çekmiş, yurt dışında tedavisini olmuş ve bu uzun yıllarını almıştır. Ülkesi Rusya’ya ise tüm ailesini kaybetmiş ve cebinde peş parasız olarak dönmüştür. O kadar iyi niyetli bir insandır ki bu iyi niyetinden istifade etmek isteyecek bir çok kansız çıkacaktır karşısına yaşamında. Özellikle ülkesine döndükten bir zaman sonra kendisine kalan yüklü miktarda bir mirastan sonra, çevresini dost görünümlü düşmanlar saracaktır. Herkesin kendisi kadar iyi niyetli olduğunu düşündükçe yaralanmaya devam edecektir Prens Mışkin. Sosyete onu yutma noktasına geldiğinde ise kendisini bir aşk üçgeninin içinde bulacaktır. Nastasya ve Aglaya arasında bir savaşa dönüşecek bu hikayenin sonu ise oldukça hazin olacaktır.
Su gibi akıcı bir klasik Budala. Sosyetenin acımasızlığını öne çıkaran, çıkarların dünyasında ayakta kalmaya çalışan masum bir yüreğin öyküsü. Yer yer bu saflığa öfkelensem de acıma duygum baskın çıktı. İki kadın baş karaktere ise anlam veremediğim bir çok nokta oldu, yazar keşke biraz daha detaylandırsaydı diye içimden geçirmedim değil. Özellikle Aglaya’nın duygularını anlamakta güçlük çektim Prens Mışkin ise edebiyatın bahtsız karakterlerine adını altın harflerle yazdırdı bence. Beni ziyadesiyle üzdü. Dünya hassas kalpler için gerçekten bir cehennem. Goethe ne kadar haklıymış bir kez daha görmüş olduk Budala’yı okuduktan sonra. Kalın olduğuna bakmayın gerçekten çok akıcı, sürükleyici bir eser. Kitaplığınızda varsa ertelemeyin derim. Keyifle okuyun, tavsiyem olsun
Alıntı
“Ölü canlar! Ah, evet Ölü Canlar! Beni mezara koyduklarında mezar taşıma “Burada ölü bir can yatıyor” diye yazdır!”
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.