"Arkalarında okyanusun kesintisiz uğultusu kendini kucaklayıp kendi üstüne kapanıyor. Kalan zamanı sondan geri sayarak, birlikte gelgiti, dalgaları dinliyorlar. Ne söyleyeceklerini, ne yapacaklarını bilmediklerinden hiçbir şey yapmıyor, hiçbir şey söylemiyorlar. Üç insan oturup bekliyorlar, üçü de birinin gitmesini bekliyor."
Irlandalı Claire Kegan'ın üslubunu çok sevdim. Soğukkanlı ve sözü yormadan anlatacaklarını rahatlıkla kıvırıyor. İlk öykü kitabı Antarktika diğerlerinden daha güçlü geldi bana, novellalarındaki anlatma kaygısı bu kitaba sızmamış. Daha ucu açık insana ve insanın tonlarına daha çok rastlıyoruz. Eserlerinde otobiyografik unsurlar hep çocukluk üzerinden anlatılmış. Novellaları dallanıp budaklanmasa da bana İrlanda'ya dair çok nefis bir tat sundu. Diyeceklerini de sakınmamış Keegan. Çocuk işçi meselesini sürekli gündemde tutmuş. Metinlerin damarlarında dolaşan o huzursuz atmosfer merakı diri tutuyor.
İnsan neden en çok da gözünün önünde duran şeyleri görmekte zorlanıyordu?
·
269 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.