Aradan zaman geçtikten sonra kitapların konularını hatırlasak da bize hissettirdiklerini unutuyoruz be yazık ki. İnceleme yazıp yazmamak arasında kalmıştım ama içinde bulunduğum hissiyatla bir şeyler karalamak istedim yine. Kitabın arka kapağını bile okumadan yine bir polisiye romana dalacağımı düşünmüştüm. Kendimi Konyada buldum. Daha önce bahsi geçen yerlerde gezmemden mi kaynaklanıyordu bilmiyorum ama Konyayı bende uyandırdığı maneviyat çok başkaydı. Kitapta kendimi Mevlanada gezerken buldum. Bahçedeki gül kokularını duydum. Ah bir bamya çorbası olsaydı da içseydik dedim Karen hatıralarında babasıyla çorbayı hazırlarken. Beynimizle algılayamadığımız bir aşktan bahsediyordu kitap. Öyle bölümler vardı ki acaba Karen psikiyatrik bir rahatsızlığa sahip de hayal dünyasında yaşayıp son cinayeti o mu işledi acaba diye düşünmedim değil.sayfalar aktıkça bunun yanlış bir düşünce olduğunu anladım. Tasavvuf pek de hakim olduğum bir konu olmadığı için yazılanları sorgulamaktan alıkoyamadım kendimi. Sonra Mevlanayı gezerken duvarda yazılan bilgilendirme yazıları aklıma geldi. Dünyevi şeylerden vazgeçtikleri yazıyordu. Sadece bir kap su ile bir odada günlerce kalabildikleri yazıyordu. Mahzenleri hatırlayınca olay gözümde daha kolay canlanıyordu. Sanırım okumaktan bu yüzden çok keyif aldım. Çoğu eleştiride sürekli babasının bırakıp gittiğine vurgu yapıldığını islamın böyle olmadığını yanlış anlatıldığından bahsediyorlardı ama kitapta anlatılan zaten islam değildi. “Mevlanaya dinini sorduklarında aşk diye cevap vermiş” diye bir satır okudum. Kitapta anlatılan şey aşktı. Babasıyla Şah Nesimin arasındaki bağı Şems ile Mevlana arasındaki aşk olduğunu anlamıştı Karen. Son sayfalarda da affetmişti babasını. Babasının ölümü ise bende apayrı bir hissiyat oluşturdu. Ahmet Ümit’in karakterini az buçuk okuduğumdan ondan böyle bir kitap yazmasını beklemezdim. Sağlam araştırma gerektiren bir kitap yazmış. Çok da başarılı buldum kendisini.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.