Sosyal Beynimiz #okudumbitti
Burcu Ünlü ’nun tavsiyesiyle okudum ve iyi ki de okumuşum. Nicole Strüber’le ilk tanışmam oldu ama daha ilk bölümlerden itibaren “tamam, bu yazarın dili bana çok iyi gelecek” dedim. Çünkü hem bilimsel bir zeminde yürüyüp hem de okuru yormadan, gündelik hayatta hissettiğimiz şeyleri tek tek yerine oturtmayı başarıyor.
Yalnızlık bazen bir duygu değil, bedenin ve beynin verdiği bir alarm. Modern hayat “idare et, hallet, hızlan” diye diye bizi birbirimizden uzaklaştırırken, beynimizin hâlâ yakınlığa ve gerçek temasa göre çalıştığını çok ikna edici biçimde anlatıyor. Birlikteyken sadece sohbet etmiyoruz; ritmimiz değişiyor, sakinleşiyoruz, daha güvenli hissediyoruz, daha açık düşünüyoruz. Hani bazı insanların yanında “için gevşer” ya… Kitap o hissin romantik bir yorum olmadığını, biyolojide bir karşılığı olduğunu gösteriyor.
Strüber, konuyu sadece “oksitosin şöyle, sistem böyle” diye anlatmıyor; anaokullarından sağlık sistemine, aile düzeninden dijital alışkanlıklara kadar temasın nasıl küçüldüğünü, bunun neyi eksilttiğini örneklerle açıyor. Okurken kendimi sürekli düşünürken yakaladım: “Ben ne ara buluşmaları ‘uygun bir zamanda’ erteleyen kişiye dönüştüm?” ya da “Neden mesajla idare etmeye bu kadar alıştık?” gibi. Kitap, suçluluk üretmeden ama net biçimde şunu söylüyor: Beynin sosyal tarafını aç bırakınca, hayatta her şey ‘normal’ görünse bile içeride bir şeyler eksik kalıyor.
Yakınlık denince akla sadece sarılmak gelmesin diye, birlikte olmanın farklı biçimlerini de düşündürüyor. Bazen uzun uzun konuşmak değil; aynı odada sessizce oturmak, gerçekten dinlenmek, yüz yüze kalabilmek… Bunların bile insanı nasıl toparladığını okumak bana iyi geldi. Kitabı bitirince “hayatımın düzenini baştan yazacağım” gibi iddialı bir yere gitmedim ama küçük bir farkındalık yerleşti: İyi hissetmek için bazen bir çözüm değil, bir “buluşma” gerekiyor.
Özetle: Sosyal Beynimiz, insan ilişkilerini “kişisel gelişim” cümleleriyle değil, bilimin sakin ama güçlü diliyle anlatan; okuduktan sonra da telefonu bir an kenara bırakıp “kimle gerçekten temas halindeyim?” diye sorduran bir kitap. Ben yazarın kalemini çok sevdim.
@eksikparcayayinlari
#burcununseckileriileokuyoruz #sosyalbeynimiz #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Burcu Ünlü ’nun tavsiyesiyle okudum ve iyi ki de okumuşum. Nicole Strüber’le ilk tanışmam oldu ama daha ilk bölümlerden itibaren “tamam, bu yazarın dili bana çok iyi gelecek” dedim. Çünkü hem bilimsel bir zeminde yürüyüp hem de okuru yormadan, gündelik hayatta hissettiğimiz şeyleri tek tek yerine oturtmayı başarıyor.
Yalnızlık bazen bir duygu değil, bedenin ve beynin verdiği bir alarm. Modern hayat “idare et, hallet, hızlan” diye diye bizi birbirimizden uzaklaştırırken, beynimizin hâlâ yakınlığa ve gerçek temasa göre çalıştığını çok ikna edici biçimde anlatıyor. Birlikteyken sadece sohbet etmiyoruz; ritmimiz değişiyor, sakinleşiyoruz, daha güvenli hissediyoruz, daha açık düşünüyoruz. Hani bazı insanların yanında “için gevşer” ya… Kitap o hissin romantik bir yorum olmadığını, biyolojide bir karşılığı olduğunu gösteriyor.
Strüber, konuyu sadece “oksitosin şöyle, sistem böyle” diye anlatmıyor; anaokullarından sağlık sistemine, aile düzeninden dijital alışkanlıklara kadar temasın nasıl küçüldüğünü, bunun neyi eksilttiğini örneklerle açıyor. Okurken kendimi sürekli düşünürken yakaladım: “Ben ne ara buluşmaları ‘uygun bir zamanda’ erteleyen kişiye dönüştüm?” ya da “Neden mesajla idare etmeye bu kadar alıştık?” gibi. Kitap, suçluluk üretmeden ama net biçimde şunu söylüyor: Beynin sosyal tarafını aç bırakınca, hayatta her şey ‘normal’ görünse bile içeride bir şeyler eksik kalıyor.
Yakınlık denince akla sadece sarılmak gelmesin diye, birlikte olmanın farklı biçimlerini de düşündürüyor. Bazen uzun uzun konuşmak değil; aynı odada sessizce oturmak, gerçekten dinlenmek, yüz yüze kalabilmek… Bunların bile insanı nasıl toparladığını okumak bana iyi geldi. Kitabı bitirince “hayatımın düzenini baştan yazacağım” gibi iddialı bir yere gitmedim ama küçük bir farkındalık yerleşti: İyi hissetmek için bazen bir çözüm değil, bir “buluşma” gerekiyor.
Özetle: Sosyal Beynimiz, insan ilişkilerini “kişisel gelişim” cümleleriyle değil, bilimin sakin ama güçlü diliyle anlatan; okuduktan sonra da telefonu bir an kenara bırakıp “kimle gerçekten temas halindeyim?” diye sorduran bir kitap. Ben yazarın kalemini çok sevdim.
@eksikparcayayinlari
#burcununseckileriileokuyoruz #sosyalbeynimiz #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.