Gabriel Garcia Marquez’in Yüzyıllık yalnızlık eseri Macondo ve Buendia ailesinin yedi kuşaklık serüveni üzerinden insanın kendini tekrar eden trajik döngüsünü, sevgisizliğini ve kaçınılmaz yalnızlığını anlatan devasa bir metaforlar bütünüdür. Romanın temelini oluşturan zamanın döngüselliği, karakterlerin isimleri ile birlikte kaderlerini de miras almasıyla somutlaşır; albay Aureliano’nun savaşla donan kalbi, Ursula’nın evi bir arada tutma çabası ve Amranta’nın gururuyla ördüğü yalnızlığı, aslında “aynı yüzyıllık” yanlışlığın farklı tezahürleridir. Büyülü gerçeklikle harmanlanan bu anlatıda ensest, ailenin dış dünyaya kapalı olmasının ve kendi içine hapsolmasının biyolojik bir simgesi olarak işlenirken, domuz kuyruklu çocuk kehaneti ile başlayan korku, ailenin son üyelerinin sevgisiz sarmalında bir gerçeğe dönüşür. Maconda’nın yükselişi ve bir rüzgârla siliniş, toplumsal hafıza kaybının ve geçmişten ders çıkaramamanın bir sonucu olup, sevgiyle temellenmeyen bir tarihin yeryüzünde ikinci bir şansının olmayacağını sarsıcı bir finalle ilan eder. Ayrıca Ursula’nın kör olma metaforu yazarın ne kadar dahice olduğunu kanıtlıyor. iyi okumalar…
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.