Üşüyen Yiğide Çoban Ateşinden Dua (Muhsin Başkan’a)
Ey Yiğit…
Bir dağın başında bıraktın nefesini,
kar değildi üstüne yağan; kaderdi…
Soğuk, sadece hava değildi…
İnsanın insana kurduğu
sessiz ve hain bir pusuydu…
Sen “üşüyorum” dedin,
biz o günden beri
içimizde bir ateş taşırız…
Beton değil sadece, yürekler de soğuk…
Sen bunu bilirdin; susuşundan belli…
Bir helikopter değildi düşen o gün,
bir yiğidin yüreğiydi
toprağa emanet edilen…
Biz hâlâ bir çeşme başı arar gibiyiz,
kekik kokulu yamaçlarda seni anarız…
Sen güvercinler ülkesine varırken,
biz yarpuz kokusunda izini ararız…
Ey Muhsin Başkan…
Sen şimdi hangi menzilde,
hangi huzurdasın?
Biz hâlâ gurbetin içindeyiz,
sen vuslatın en derin yolunda…
Sen üşüdün…
biz yandık…
Ey Rabbim…
O yiğidi rahmetinle sar…
Onu sevdiğin kulların safına yaz…
Ve bize de onun gibi
dimdik durmayı nasip eyle…
…🖋️ biR’ münZ’evi üstâd
biR’ münZ’evî üstâd…
biR’ münZ’evî üstâd…2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
