Sabahattin Ali’nin Kuyucaklı Yusuf romanı, sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda toplumun acımasız yapısını, sınıf farkını ve insanın içindeki derin yalnızlığı etkileyici bir şekilde anlatan güçlü bir eser.
Romanın merkezinde Yusuf var. Küçük yaşta ailesini kaybeden, içine kapanık, sessiz ama içinde büyük bir öfke ve kırgınlık taşıyan bir karakter. Yusuf’un hayata karşı duruşu aslında onun yaşadıklarının bir sonucu. Sevmeyi biliyor ama güvenemiyor, bağlanıyor ama hiçbir yere tam anlamıyla ait hissedemiyor.
Muazzez ile olan ilişkisi ise kitabın en saf ama en kırılgan yönü. Onların aşkı temiz ve gerçek ama içinde bulundukları toplum bu sevgiyi yaşatacak kadar merhametli değil. Bu yüzden okurken sadece bir aşkı değil, o aşkın yavaş yavaş ezilişini de hissediyorsun.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de şu oldu:
İnsan kötü doğmuyor ama kötü bir dünyanın içinde iyi kalmak gerçekten çok zor.
Ve kitabın sonunda insanda çok güçlü bir duygu kalıyor: yarım kalmışlık…
Hikâye bitiyor ama sanki tamamlanmıyor. Yusuf’un hayatı bir noktada kesilmiş gibi hissettiriyor ve insan ister istemez “devamı olmalıydı” diye düşünüyor.
Hatta bu his boşuna değil…
Sabahattin Ali’nin bu hikâyeyi devam ettirmeyi düşündüğü, bir nevi ikinci kısmını yazmak istediği söylenir. Ancak yaşadığı trajik olaylar nedeniyle bunu gerçekleştirememiştir. Bu yüzden roman, okuyucunun içinde hep bir eksiklik duygusu bırakarak sona erer.
Belki de tam olarak bu yüzden bu kadar etkileyici…
Çünkü gerçek hayatta da her şey tamamlanmaz. Bazı hikâyeler yarım kalır, bazı insanlar eksik kalır.
Kuyucaklı Yusuf, bittiği anda kapanan bir hikâye değil; insanın içinde uzun süre susmayan bir sızı gibi kalıyor.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.