Sonunda sabahın iki veya üçü olmalıydı. Aşağıda binanın kapısının açıldığını ve merdivenlerden çıkan ayak seslerini duydum. Soğuk ansızın üzerimden çekilip gitmişti. Her yanıma bir sıcaklık basmıştı. Sana doğru koşmak, ayaklarına kapanmak için hafifçe kapıyı açtım. Ah, budala bir çocuk olarak, o zaman ne yapardım bilmiyorum. Adımlar yaklaşıyordu, bir mum ışığı parladı. Titreyerek kapının kutokmağını tuttum. Sen olabilir miydin bu gelen? Evet, sendin sevgilim, ama yalnız değildin. Hafiften, sanki gıdıklanan birinden çıkan bir gülmeyi, ipek bir elbisenin hışırtısını ve senin alçak perdeden gelen sesini duydum. Evet, bir kadınla dönmüştüm. O geceyi nasıl atlatabildim bilmiyorum. Ertesi sabah sekizde beni Innsbruck'a sürüklediler. Artık karşı koyacak gücüm kalmamıştı.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu 
Stefan Zweig
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu Stefan Zweig·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.