#kitapyorumu
Bu kitabı okurken kimi zaman öfkeyle, ama en çok da derin bir üzüntüyle sayfaları çevirdim. Etkilenmemek gerçekten mümkün değildi. Üstelik anlatılanların toplumumuzun kanayan yaralarından biri olması, bunların gerçek hayatta da yaşandığını düşünmeme neden oldu. Sanırım beni en çok üzen de buydu.
Münevver Hanım’ın evine yardımcı olarak giden Peri, başına gelecekleri nereden bilebilirdi ki? Daha 12–13 yaşlarında, küçücük bir çocuktu. Münevver Hanım’ın oğlu, avukat A., toplum tarafından saygı duyulan biri gibi görünse de aslında Peri gibi birçok çocuğa göz koyan, kirli arzular besleyen biriydi.
Peri’nin o eve gitmesiyle birlikte tacizler başlar. Üstelik Peri’nin annesinin ve A.’nın annesi Münevver Hanım’ın bazı şeyleri fark etmelerine rağmen sessiz kalmaları, en az A.’nın yaptıkları kadar rahatsız ediciydi. Bir anne, küçük çocuğunun yaşadıklarına nasıl sessiz kalabilir? Diğer tarafta, tüm bunları bildiği hâlde nasıl göz yumulabilir? Okurken aklım almadı.
Annelik sadece doğurmakla olmaz korumak kollamak gerekir her şeyden Ama Peri korunmadı… ve onun gibi nice çocuk da korunmadı. Bazen bir suç yalnızca onu işleyenle sınırlı kalmaz o suçu görüp de sessiz kalanlar, o karanlığı büyütür.
Yıllar geçse de Peri’nin yüreğinde açılan yara kapanmaz. Çocukluğunda yaşadığı travma peşini hiç bırakmaz. Sessiz çığlığını ise kimse duymaz. Okuduklarınız sizi derinden sarsacak üstelik böyle hayatların var olduğunu bilerek okumak, bu sarsıntıyı daha da büyütecek. Ama aynı zamanda farkındalık da kazandıracak. Çünkü bu kitap, sessiz kalmanın ne kadar yıkıcı olabileceğini çarpıcı bir şekilde gösteriyor.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.