Genç insanlar bana yaklaşmaya çalışıyorlardı fakat ben onların hepsini tutkulu bir direnişle geri çeviriyordum. Senden uzaktayken mutlu, halimden memnun yaşamak istemiyordum. Kendi kendimi acılardan ve yalnızlıktan oluşmuş karanlık bir dünyaya gömmüştüm. Bana aldıkları yeni ve renkli giysileri giymiyordum. Konserlere, tiyatrolara gitmeyi veya neşeli gruplarla yapılan gezilere katılmayı reddediyordum. Neredeyse sokağa bile çıkmıyordum. İki yıl yaşadığım o küçük şehirde on sokağı bile tanımadığıma inanabilir misin sevgilim? Matemdeydim ve matem tutmak istiyordum. Seni görmekten yoksun oluşuma, kendimi mahkum ettiğim bütün öteki yoksullukların esrikliliğine ekliyordum. Ve ayrıca dikkatimin sadece sende yaşamaya ilişkin tutkumdan başka bir şeye kaymasını istemiyordum. Yalnız başıma evde oturuyordum. Saatlerce, günlerce ve seni düşünmekten başka hiçbir şey yapmıyordum.
Sana ait yüzlerce küçük anıyı, her karşılaşmayı, her bekleyişi kendim için yineliyordum. Bu küçük olayları birer tiyatro oyunu gibi kendime oynuyordum.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu 
Stefan Zweig
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu Stefan Zweig·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.