Şimdi kalkıp kendimi sana bir bakire olarak verdiğimi söylersem, yalvarırım beni yanlış anlama. Çünkü seni suçlamıyorum. Sen beni ne kendine çektin, ne yalanlarla aldattın, ne de baştan çıkardın. Ben kendimi sana zorladım, kucağına attım, kaderime attım. Seni asla ama asla suçlamayacağım. Hayır, yalnızca sana hep teşekkür edeceğim. Çünkü o gece benim için inanılmaz ölçüde zengin, hazzın parıltılarıyla dolu ve mutluluktan uçurucuydu.
Karanlıkta gözlerimi açtığımda ve seni yanımda hissettiğimde yıldızların üzerimde olmadığına hayret ettim. Gökyüzü öylesine yakınımdaydı. Hayır, asla pişman olmadım. Sevgilim, o saatlerden ötürü asla pişmanlık duymadım. Hala hatırlıyorum. Sen uyuduğunda, senin nefesini duyduğumda, bedenini hissettiğimde ve kendimi sana onca yakın bulduğumda mutluluktan karanlıkta ağladım.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu 
Stefan Zweig
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu Stefan Zweig·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.