Işığın BedeliEdebiyat
SPOILER İÇEREBİLİR
Her mağaradan çıkan mutlu olur mu? Karanlığa alışmış gözler için aydınlığa kavuşup alışmak, yaşamak, ama yeniden karanlığa dönmek zorunda kalmak ne demektir?
Bu kitap insana çok derin sorular bırakıyor. Zeka düzeyi düşük ve etrafındaki insanlar tarafından bir moron olarak görülen yetişkin bir bireyin mücadelesini okuyoruz. Bilimde oluşan bir ilerleme sayesinde IQ'sunda bir yükseliş yaşarken hayatı tamamıyla değişiyor. İlk aşamada derin bir merak, bilime, sanata, kültüre olan büyük bir ilgi ve devamında oluşan büyük bir entelektüel birikim ile heyecan yaşıyor. Şaşkın gözlerle her şeyi inceliyor. Entelektüel birikim arttıkça ve geçmişte yaşadıklarını hatırladıkça ikinci aşama başlıyor. Burada, etrafındaki insan davranışlarının onun bilgisi arttıkça neden değişmek zorunda oluğunu sorguluyor. Ve gitgide yalnızlaşıyor.
Bir okuyucu olarak şunu sordum; entelektüel seviye arttıkça insana bir yalnızlaşma güdüsü, ve düştükçe toplum tarafından kabul görme ve sevilme ihtiyacı mı doğar? Geçmişini her hatırladığında sevilmek, kabul görmek, "onlar gibi akıllı olmak" üzerine kurulu bir yaşamı olduğunu düşünüyor, ama şimdi ise bunlar pek önemli değil. Ama yine de içten içe insanlara kendini kanıtlamaya çalışma çabası da bir ikilemde olduğunu gösteriyor aynı zamanda.
Charlie bir dönüm noktası, bir zirveye ulaştığında yeniden aptallaşacağının farkındalığına vardığında kendi kendine bu duruma alışması gerektiğini hatırlatmasına rağmen duygusal olarak bir çöküş deneyimliyor.
Bazen ışık, kaybolmaktır. Belki de ışık, her zaman bir karanlığın da olduğunu insana hatırlatır. Charlie ise yeniden kayboluyor, ve saf bir biçimde kabul edilme arzusuna yeniden gömülüyor..
Peki gerçekten sevilmek için ne gerekir?
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.