İnsanların genellikle onur ve ayıp diye adlandırdıkları, benim gözümde önem taşımıyordu. Sen, yani bedenimle ait olduğum tek insan olan sen, beni sevmiyordun. O yüzden bedenime ne olacağı artık umurumda değildi. Erkeklerin sevişmeleri, hatta en içten gelen tutkuları bile iç dünyamın derinliklerini etkilemiyordu. Oysa onların aralarında bazılarına elimde olmaksızın çok saygı duydum ve kendi kaderimi hatırlarken onların karşılık görmemiş sevgilerine duyduğum merhamet yüzünden çoğu zaman sarsıldım. Tanıdığım erkeklerin hepsi bana iyi davrandılar, şımarttılar ve saygı duydular.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig