Oysa Hiç Karşılaşmamıştık #okudumbitti
Öyküler kısa; ama kısa oldukları için değil, fazla “yerli yerinde” oldukları için çarpıyor. Her biri, sanki kalabalığın içinde yanından geçip gittiğimiz birinin omzuna kısacık dokunmak gibi… Bir an, bir cümle, bir bakış; sonra geriye koca bir duygu dünyası kalıyor.
Yazar, okuru hep uyanık tutuyor. Bazen olay örgüsüyle, bazen dilin yaptığı küçük bir kıvrımla, bazen de “tam burası sıradanlaşacak” dediğin yerde gelen o ters köşeyle… Ve bunu gösteriş olsun diye yapmıyor; sürpriz, hikâyenin ruhuna hizmet ediyor. Üstelik yalnızca insanlara yaslanmıyor; nesnelerin, hayvanların, gündelik ayrıntıların bir anda anlatıya omuz verdiği o anlar var ya… İşte orada edebiyatın “başka bir gözlük” taktıran tarafı devreye giriyor. Bir şeyleri yeniden görmeye başlıyorsun.
Temalarda ise çok tanıdık bir çizgi var: bekleyiş, gidemeyiş, özlem, unutma/hatırlama, suskunluklar… Ama asıl güçlü yanı, bu duyguları yüksek sesle bağırmadan kurması. Dramı büyütmüyor; tam tersine, küçük detayların içinde büyüyen bir sızı var. Bir ev meselesi, bir ayrılık sonrası eşyalar, bir dostluk, bir mektup, bir sahne arkası… Derken fark ediyorsun: Bu insanlar “başkasının hikâyesi” gibi durmuyor. Hepimizden bir kırıntı taşıyorlar.
Bazı öykülerde özellikle anne-kız hattında (hastalıkla, hafızayla, sabırla sınanan o ilişkide) boğazım düğümlendi. Çünkü yazar, “duygulandırmak” için cümleleri uzatmıyor; aksine, kısa bir hareketle kalbini yakalıyor. Bir yandan da kitabın genel havası sadece hüzün değil: Tam çökecekken ince bir umut, en ağır yerde çok insani bir gülümseme beliriyor. Bence kitabı iyi yapan şey de bu denge; hayat gibi davranması.
Okurken sık sık şunu düşündüm: “Karşılaşmamış olabiliriz ama aynı şeyleri taşımışız.” Bu kitap, birbirine teğet geçen hayatların arasındaki görünmez bağı hatırlatıyor. Öykü seviyorsanız zaten kaçırmayın; öyküye mesafeliyseniz de bu kitap iyi bir başlangıç olabilir, çünkü akıcı, sahici ve ritmi çok temiz.
Benim için “bitince hemen unutulan” kitaplardan olmadı; tam tersine, bazı sahneler gün içinde durup dururken aklıma geldi. Ve bu, bence bir öykü kitabı için büyük başarı.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Mine Ölce
@potkalkitap
@ 1kitap.1kahveee
#OysaHiçKarşılaşmamıştık #MineÖlce #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Mine Ölce
@potkalkitap
@ 1kitap.1kahveee
#OysaHiçKarşılaşmamıştık #MineÖlce #kitapkolikkafasikitapyorumu #reklamdeğilöneri
··
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.