Bir kadının çocukluğundan itibaren onun büyümesini, aşık olmasını, aşık olduğu adamla bir yuva kurmasını ve daha sonra da çocuklarıyla o yuvayı taçlandırmasını okuyoruz.
Zaman geçiyor ve o kadın sırf kocası mutlu olsun diye kendi elleriyle eşini daha mutlu olabileceği bir hayata doğru hayallerini gerçekleştirmesi üzerine kendinden uzaklara yolluyor…
Uzakta olan eşine özlemini bir şekilde halledebiliyorken bir doğum gerçekleştiriyor o kadın. Sürpriz bir şekilde ikiz bebeklere sahip oluyor. Doğum anını okurken göz yaşlarımı tutamadım. Annelik ne kadar kutsal ne kadar kutsal ne kadar kutsal bir kez daha anlıyorsunuz.
İkizlerden küçük olanı ölmeye mahkumdur deniliyor o zaman…
Ve o anne uyumuyor yemiyor içmiyor bebeklerini TEK başına ayakta tutmaya kendi kendine yetebiliyor.
Derken…
Bir hastalık bir veba…
Ölüm…
O kadının evladını kaybetme acısını içlerimiz parçalarcasına okuyoruz.
Evlat acısı daha üzeri bir seviyede anlatılamazdı diye düşünüyorum. (Allah yaşatmasın)
Uzaklarda olan koca yanında yok…
Evladını mezara koymak üzereyken anca yetişebilen koca ne yapıyor biliyor musunuz?
Gidiyor!
Erkeklerin ceketini alıp çekebilme lüksü…..
Bu kadının nasıl serpilip büyümesini okuduysak şimdi de aynı kadının çökmesini okuyoruz.
Okumuyoruz. Yaşıyoruz.
Adama karşı acımasız duygularla öfke duyuyorum :)
Çünkü adam gene yok.
“Başka kadın” var. (Yuhhhh!)
Ve aldatıldığını hissetmek o kadını nasıl çarptıysa bizde o kadar öfkeleniyoruz.
O hayal kırıklığını bizzat gerçekmiş gibi yaşadım.
O kadın dediğim kadın işte “Agnes”
Kitabın sonu güzel bitiyor ve herkesi affediyorum :)
Spoiler vermek istemezdim ama inanın bir çok ayrıntıyı daha yazmadım. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim Bu kitaba sıkıcı diyenleri şiddetle kınıyorum.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.