Yazar kitap boyunca 'çocuk'un faydası için bu kitabı yazdığını savunuyor, ilk sayfalarında yaptığı ya da alıntıladığı bazı tespitler güzeldi ve aydınlatıcıydı da gerçekten. Ancak bir süre sonra anlatım karmaşık hale geliyor, aynı cümleler sürekli tekrarlanıyor, akış kayboluyor, kitap sıkıcı bir hal alıyor ve bir türlü bitmedi hissi uyandırıyor.
!!!Spoiler içeriyor mu emin değilim!!!
Yazarın fikirleri ile ilgili de yazmak istediğim şeyler var. Yazar kitapta sürekli 'şimdi bana herkes karşı çıkacak', 'bunu söylediğim zaman herkes tepki gösteriyor' vs diyip duruyor. Şunu düşünüp düşünmediğini merak ediyorum. Herkes karşı çıkıyor, tepki gösteriyorsa demek ki gerçekten uygulanamıyor ya da yanlış düşünce olabilir mi.
Kitaba 'çocukluk bir cehennemdir' diye başlıyor. 'en iyi anne baba bile çocuğuna zarar verir' diye devam ediyor ve bütün kitabı anne babaların kötü olduğu, çocuğa zarar verdiği, yaptıkları her davranışın yanlış olduğu fikri üzerine devam ettiriyor??? Bu nasıl gerçek olabilir. Eğer tüm anne babalar kötü ise ve her anne baba çocuğuna zarar veriyorsa, kim (yazar mı) tüm dünyadaki tüm anne babaların davranışlarını değerlendirebilecek kadar yetkin olabilir. Bence asıl paradoks bu. Yazar tüm anne babaların düzeltilmesi(!) gerektiğine inanıyor, yazdığı kitaplarla bunu sağlayabileceğini düşünüyor. Burada şu ayrımı belirtmem gerekir; anne babaların düzeltilmesi gereken davranışları vardır şeklinde ifade etmiyor, anne babaların bütün davranışları yanlıştır düzeltilmelidir şeklinde anlatıyor. Eğer bu fikirde olanlar varsa kitabı okumak isteyebilir.
Bütün ebeveynlerin korkunç olduğunu söylüyor, bu fikrini savunmak için örnek vermek adına ise hadsizlik yapıyor. Kendisi nasıl bir otorite ki (!) Hz. Aminenin anne olarak yaptıklarını(evladını süt anneye vermesini), Hz İbrahim (as) in baba olarak yaptıklarını (kurban hadisesini) eleştiriyor, acaba çocuklarına nasıl bir zarar verdiklerini merak ediyor. Ancak öbür taraftan Hitler vb katillerin yaptıklarını tamamen çocukken yaşadıklarına bağlayarak, bu şekilde davranışa maruz kaldığı için bunları yapmış diye normalleştiriyor.
Tüm çocuklar kendi iyilik halleri için bu kitabı okuyabilir sakınca yoktur diyor ancak kadınların cinsel tatmin durumlarından, tacizden, ensestten, eşcinsellikten vb bahsediyor.
Bu kitabı öneren kişi (kimdi hatırlamıyorum, hatırlasam bir daha tavsiyesini asla dinlemem) kendi çocukluğunuza ait travmaların farkına varmak konusunda farkındalık oluşturuyor diyerek önermişti. Ama bende hiç böyle bir etki oluşturmadı. Bence popülist olma düşüncesiyle yazılmış günlük hayatta hiç kullanılmayacak fikirlerle dolu işlevsiz bir kitap, okumak zaman kaybıydı. Kimseye tavsiye etmeyeceğim gibi okuyanı görürsem de engellemeye çalışabilirim emin değilim :)
Son olarak şunu belirtmeden yazımı sonlandıramayacağım. Yazar kitapta hep şunu söylüyor, ebeveynlik kutsaldır diyenler, çocuklara yaptıkları kötülükleri gizlemek için kutsallığın arkasına sığınır. Hayır, ebeveynlik kutsaldır, çünkü çocuk yetiştirmek dünyanın en zor ve en çok emek isteyen, en duygusal işidir, çünkü her anne baba, çocukları doğduğu andan itibaren onunla beraber büyür ve değişir, bir çok anne baba, bu büyüme ve değişim yolculuğunun farkındadır ve bu yolculuğun kaliteli geçmesi için kendini geliştirmek amacıyla çabalar, bu değişim süreci de çok zor ve çok sancılıdır. Ebeveynlik kutsaldır, çünkü her anı pişmanlık, endişe, yetersizlik duygusu, sevgi, korku, umut vb. bin duygunun birlikte iç içe yaşandığı tüketici bir durumdur. Bütün bu evreleri bilmeyen belki ebeveynliği küçümseyip kötü addedebilir.
Evet çocuğa zarar veren ebeveyn davranışları ve çocuğa zarar veren ebeveynler vardır. Olması gereken yanlış davranışı düzeltmeye yönelmek olmalıdır. Bütün ebeveynler korkunçtur demek ise hiçbir işe yaramayan ilgi çekmeye yönelik boş bir söylemdir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.